Wisselvalligheid is het steekwoord van de eerste seizoenshelft. De ene week speelt onze ploeg prima voetbal, om de week daarop als een stel zoutzakken over het veld te hobbelen. Vorige week tegen Jong AZ legden we een prima pot op de grasmat, dus dan gebiedt de logica dat het tegen MVV een dramapot wordt. Bovendien bungelt MVV ook nog in de onderste regionen, op een van die plekken waar NEC traditiegetrouw graag cadeautjes aan uitdeelt. Op voorhand een recept voor een frustrerende avond dus.
Onlangs kocht ik het boek van Frans Paymans. Een indrukwekkend boek van een geweldige kerel. Geen spat veranderd ook. En hoewel het een eeuwigheid geleden lijkt dat hij voor NEC speelde, weet ik nog precies hoe hij liep over het veld en op welke manier hij zijn slidings maakte. Hij scoorde als verdediger natuurlijk niet iedere week, maar ik was erbij toen hij zijn laatste competitiegoal maakte uit tegen AZ in Alkmaar. Het was een septemberavond, vroeg in het seizoen en het regende als een gek, maar dat doet het in Alkmaar eigenlijk altijd. NEC speelde in een wit shirt met mephisto op de borst en we speelden tegen illustere namen als Edwin Vork en Dennis den Turk. NEC stond een minuut voor tijd met 2-0 achter en toen scoorde Paay de 2-1. Er werd gejuicht door 40 NEC fans, maar het werd nog mooier toen Lok ver in blessuretijd ook nog de 2-2 maakte. In de trein terug naar Nijmegen vierden we het punt als een overwinning. Toen we alle aansluitingen ook nog haalden en met 1 van de laatste treinen Nijmegen binnen kwamen rollen, kon de dag helemaal niet meer stuk. Ik praat over 1992. Bijna 30 jaar geleden. En het staat nog op mijn netvlies. Vroeger was niet alles beter, maar met spelers als Lok, Wijnhoven, Brookie, van Wanrooij en dus ook Paay , daar had je wat mee. Geen wereldsterren, maar wel spelers die werkten. Geen Koptelefoon en capuchon, maar een spijkerbroek en een bloesje. Geen lichaam vol tattoos, maar een lichaam met veel haar. Geen mooie hoge transferwaarde, maar smerige afgezakte kousen. Dit was, dit is en dit blijft voor mij NEC.
Typisch, geef je de ploeg een veeg uit de pan voor de wanvertoning tegen Roda JC, leggen ze drie dagen later gewoon een van de beste wedstrijden van het seizoen op de mat. Wellicht dat de coronavirusnaweeën toch een nasluimerend effect hebben gehad, want waar de ploeg vrijdag nog mat en uitgeblust oogde, daar klapten … Lees meer
Er zijn van die wedstrijden die je liever maar zo snel mogelijk vergeet. Vanavond was er ook zo eentje. Na een prima wedstrijd tegen NAC, die we puur op strijdlust wonnen, volgde de zeperd tegen Helmond Sport. Dan hoop je dat een interlandweek even wat rust in de tent kan brengen. Helaas bleek dat vanavond niet het geval. NEC speelde grote delen van de wedstrijd als een natte krant.
