Vooropgesteld: NEC supporter word je niet voor de lol. Het is niet verwonderlijk dat het op basisscholen in Nederland bulkt van de mini-Ajaciedjes, proto-PSV’ertjes en (recentelijk wat minder) Feyenoordwergjes, maar dat je zelfs in Nijmegen hard moet zoeken om rechtgeaarde NEC juniors te vinden (althans diegenen die niet door hun fanatieke pa of ma gedwongen zijn). Mensen smachten van nature immers naar de adrenalinekick van mooie prestaties, de euforie van het succes. Iedereen wil zich graag laven aan voorspoed. En voor de gemiddelde voetballiefhebber worden dat soort ‘feel good’ injecties met betrouwbare regelmaat aangedragen door de welbekende nationale en internationale topclubs. Als Ajax-supporter weet je dat je doorgaans minimaal één keer per jaar wel iets groots te vieren hebt, plus je bent bijna wekelijks verzekerd van een dosis zelfingenomen superioriteitsgevoel na de zoveelste competitie- of bekerzege. Het is veilig, het is comfortabel, het is een endorfine-infuus dat bijna op bestelling een dosis plezier aflevert. Met zo nu en dan een stiekem toch best wel lekkere masochistische en melancholische dolksteek vanwege een wrange uitschakeling in Europa of nipt gemiste bekerfinale; die momenten van tegenslag die je eraan doen herinneren dat verliezen ook een aspect van sport is en dat er schoonheid schuilt in tragiek.
JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!! (Zo zagen wij het etc)
Sorry voor de vloek, maar godverdomme mensen we zijn terug!!!! Verwacht geen gedetailleerd wedstrijdverslag want wij zitten aan de champagne, maar dit moet natuurlijk wel even gememoreerd worden. Vier jaar. VIER JAAR!! Vier jaar van Jupiler en Keuken Kampioen Divisie ellende, vier jaar van grotendeels tranentrekkend voetbal (inclusief dit seizoen). Een zoveelste rotseizoen met een … Lees meer
Onbreekbaar op Dag Nul
Goeoeoeoeoeiemorguh Nijmeguh! Goed geslapen?
Misschien heb je niet goed geslapen door de slechte uitslag van Nederland op het songfestival? Nee toch, who cares? Jammer dat het net niet lukte “de nul” te houden, dat gaan wij vandaag hopelijk beter doen.
Over “nul” gesproken; vandaag is misschien wel “Dag Nul”, de dag waar we vier donkere jaren naar hebben afgeteld, morgen begint dan het nieuwe tijdperk, in de Eredivisie, met de miljoenen van Boekhoorn en een verbouwd stadion.
Maar laten we de druk niet te groot maken en er ook gewoon zoveel mogelijk van genieten. Want hoe geweldig is het om eindelijk weer een wedstrijd te spelen die echt ergens om gaat. Die wedstrijdspanning, dat onrustige gevoel in je donder. In je hoofd wisselen beelden van euforische ontlading en gruwelijke teleurstelling elkaar af.
Een hele stad ontwaakt, Rood Groen Zwarte vlaggen sieren de huizen. Kleurrijke supporters die zo bij NEC horen, zijn weer vol in beeld. Het is fantastisch, hilarisch en hartverwarmend. De peptalks van “The Champ“, de onvoorwaardelijk clubliefde van Hennie Linders, de aanstaande creatieve oprispingen van Schele Daan, dit is maximaal genieten.
Zo zagen wij het: nacompetitie duel nummer twéé, NEC – Roda JC
Elke rechtgeaarde NEC’er heeft vandaag natuurlijk gewoon zelf de wedstrijd gekeken, ofwel thuis voor de buis of (ja ja!) in de eigen Goffert. Dus we hoeven verder geen woorden vuil te maken aan een verslag. Een foto zegt immers meer dan duzend weurden. En we hebben foto’s zat!
