Vier overwinningen op rij, een aardig trainingskamp met uitblinkende Japanners en een weer fitte Sandler, we hadden veel zin in de herstart van de Eredivisie. Waar we de competitie in augustus nog startten met een eenvoudig programma dat werd verprutst, biedt de herstart juist een pittig begin. Eerst Feyenoord, dan Go Ahead Eagles op woensdag voor de beker, gevolgd door FC Twente thuis, en Go Ahead uit. Ga d’r maar aan staan.
Eerst Feyenoord-uit dan maar. Door de blessure van Schöne en schorsing van Hoedemakers was het geen verrassing dat Rober Gonzales in de basis begon. Ook al hadden sommigen misschien gehoopt op Sano. Wel verrassend dat Tavsan niet in de opstelling verscheen en niet eens op de bank zat. Rara, wat was hier aan de hand? Meijer gaf duidelijkheid: er zijn transferperikelen rond Tavsan en die kon zich daardoor niet op de wedstrijd concentreren (zie verder onder ‘Dieptepunten’). Baas begon daardoor als linksbuiten en niet de net gehuurde Borges Sanches.
Uiteraard wilde NEC zich niet laten overlopen, wilde het hoog druk zetten, de vrije ruimte vinden, etcetera, maar dat lukte gewoon niet. De bekende hoge intensiteit van Feyenoord was onze ploeg te machtig. Geen tijd, er was nergens tijd. Meer dan drie seconden balbezit zat er niet in. Elk duel werd verloren. Het was niks. Na 28 minuten was het 2-0 en was Van Rooij eraf met een hoofdblessure. Een vernedering lag op de loer. Maar het liep anders…

