Eindelijk was het dan weer zover, na maanden gelockdown en een voortijdig afgebroken competitie: een nieuw seizoen werd vanavond afgetrapt! Met nieuwe tenues, nieuwe gezichten en nieuwe hoop op betere tijden gingen we in het hoge noorden het ku(ns)tgras op. Hoera en hoezee, we mogen weer m….
Eindelijk! Het is weer zo ver, vrijdag wordt er weer voor het eggie gevoetbald. We mogen weer.
Nou ja, we……..de spelers mogen weer. Wij, de supporters, blijven noodgedwongen thuis en kunnen op Fox de wedstrijd volgen. Uiteraard had ik liever ons cluppie live aangemoedigd tegen Cambuur en was ik met veel plezier met het bussie naar Leeuwarden gereisd om ons eniesee aan te moedigen maar dat zit er dus voorlopig niet in.
Nou ja, laat ik het maar positief zien. Het scheelt vrijdag in ieder geval een sprint van mijn werk naar het stadion om op tijd in de bus te zitten, een reis van 300 km, 60 bier en een groot vraagteken als mij de volgende dag gevraagd wordt hoe de wedstrijd was. (‘euh…gezellig’).
Wij, de supporters, mogen 11 september weer in actie komen. Nou ja, de helft dan. Het ligt er maar net aan in welke poule je bent ingedeeld. Vandaag een mail gehad van NEC en ik wil met klem iedereen vragen om zijn/haar mail goed in de gaten te houden en te lezen.
Hatseflats! Er is goed nieuws vanuit Lent! NEC is er namelijk in geslaagd om het contract met Dirk Proper met 2 jaar te verlengen. Proper staat nu tot 2023 onder contract in De Goffert.
Wederom een mooie ontwikkeling dat na de contractverlenging van Bart van Rooij weer een ander talent uit de eigen jeugd langer in De Goffert blijft spelen.
Foto: Rob Koppers
Dat dit rare tijden zijn hoef ik niemand te vertellen en toch doe ik het. Het zijn rare tijden. De zomer heeft zijn intrede gedaan, de scholen hebben binnenkort vakantie en toch is alles anders. Terrassen en kroegen zijn weer open en de parken stromen weer vol. De stad komt weer tot leven. Nijmegen komt weer tot leven. Ik hou van Nijmegen en ik hou er van om door de stad en de parken te lopen en op een terras te zitten.
Ik heb het gemist en toch is het niet hetzelfde. Er is een (noodzakelijke) afstand tot elkaar. Bussen vol met mondkapjes, looproutes in winkels en niet zo maar neerploffen op een terras maar wachten tot je een tafeltje krijgt toegewezen. Publiek in de winkelstraat, de één zorgeloos de ander angstig schuifelend als een ninja langs de etalages. Het zijn rare tijden.
In maart ging de kurk op de voetbalfles en wisten we niet hoe lang die kurk zou blijven zitten. Eind augustus mag de kurk weer voorzichtig van de fles en zal ik, als een afgekickte alcoholist, bevend de fles weer grijpen. Dit vooruitzicht doet me hunkeren en in gedachten zet ik de fles vol aan mijn mond om een flinke slok te nemen en na al die maanden zal het vertrouwde vocht weer mijn trillend lichaam in glijden. Een euforisch gevoel van herkenning zal bezit van me nemen. Maar het zijn rare tijden. De kurk zit al zo lang op de fles en ik vrees dat de eerste slok behoorlijk zuur zal smaken. Zwijgende supporters op afstand van elkaar op de tribunes. Ik zie het niet gebeuren, ik denk niet dat het te handhaven valt en ik denk ook niet dat dit mogelijk is. Natuurlijk het verstand zou moeten heersen maar daarvoor ga ik niet naar het voetbal. Vraag dat maar aan mijn vrouw. Voetbal kijken is voor mij zitten op een te klein stoeltje met een grote plastic beker bier met te weinig afstand tot je buurman die de hele wedstrijd onverstaanbare woorden in je gezicht staat te tuffen. Ik zie niet voor me hoe dit anders kan. Maar het moet wel anders natuurlijk. We kunnen niet in maart een groot spandoek voor onze ziekenhuizen ophangen om onze zorghelden te eren, om vervolgens in september de ic’s van dat zelfde ziekenhuis vol te tuffen.