De week van

Gelovig ben ik niet. De zondagochtend voor NEC – Go Ahead Eagles ging ik dan ook niet naar de kerk. Opnieuw sloeg de onrust toe. Wat, als, dan, maar … De 27 mogelijke scenario’s voor de laatste speelronde van Bart Frouws had ik genegeerd. Te verwarrend en vast niet geruststellend. Een kaarsje in de kerk had niet geholpen. De kwestie was: hoe de onrust temperen en kalm, vol vertrouwen naar De Goffert gaan?

Gods kanonnen … dacht ik 2 weken eerder na het gelijkspel tegen die van die satelliet, Telstar. Rustig bleef ik er niet onder. Er was maar één drie-letterig woord voor het resultaat tegen de ‘Witte Leeuwen’. De onrust nam toe na de nederlaag in Groningen. De wedstrijd tegen Grunn keek ik op een mobieltje tijdens de ‘Dag van het Levenslied’. Het tegen FC Twente herstelde vertrouwen liep een deuk op. De tranen kon ik nog net bedwingen, om even in smartlappensfeer te blijven.

Gesprek van de dag

Iedereen wilde praten over de laatste speelronde in de week die eraan voorafging. Dit seizoen verbaas ik me over hoeveel ik over mijn club klets. Mensen pikten dat op of kwamen er uit zichzelf mee. Normaal ben ik een ½ uur na een wedstrijd  wel ‘uitgeluld’ over de bal en hoe die rolde. Voetbal, een leuke bijzaak des levens, maar er zijn belangwekkender en interessantere zaken, vind ik.

Als NEC het goed doet, verandert bijzaak deels naar ‘hoofdzaak’. Succes van de club geeft zoveel plezier, kleur, Schwung en energie. Zoals in 2024 met het halen van de bekerfinale; zoals tijdens de play-offs voor promotie in 2021; of in het te gekke Eerste Divisie-seizoen 2014/’15. Dit alles valt echter in het niet bij de uitzinnig goede 2^de seizoenshelft 2007/’2008 met Mario Been in de Eredivisie. NEC steeg naar grote hoogten en we stegen allemaal mee. We hadden het nauwelijks nog ergens anders over. Wat volgde was een waanzinnig Europees avontuur.

In de aanloop tegen Kowet wilde ik het liefst niets meer zeggen. Dit is het seizoen van: ‘Laten we de voetbalgoden niet verzoeken.’ Tart het lot niet met het uitspreken van voorspellingen of verwachtingen. Dat gonsde almaar door mijn hoofd. Er was echter geen ontkomen aan: iedereen praat over NEC. Ook mensen die niet zo veel met voetbal hebben. NEC is gesprek van de dag, the talk of the town. Dus nam de onrust bij mij alleen maar toe.

Lees meer

Wat een deceptie in De Kuip. NEC was geen schim van het sterke collectief dat PSV tot 2x toe op de pijnbank legde. Tegenstanders lijken een antwoord gevonden te hebben op de speelstijl. Daarop reageert NEC dan weer gebrekkig. Er zit ook wisselvalligheid in de ploeg zelf.

Wat is het toch met NEC? Ik heb 4 van de 6 finales meegemaakt. De dubbel tegen Ajax in 1983. In 2000 na Roda stond ik in tranen onderaan de tribune. In 2024  na het onnodige verlies tegen Feyenoord was ik zo gelouterd, dat de tranen wegbleven. Zo ook nu. Is NEC-supporter zijn een opdracht tot levenslang bekerfinales verliezen? Is dat ons te dragen kruis?

Lees meer

Dansen door de huiskamer zat er niet in na Excelsior-NEC. Blij zijn met zakelijke overwinningen is nog wat nieuw voor mij als NEC-supporter. De rood-groen-zwarte vlag hang ik vooralsnog alleen op matchdays uit. Continu vlaggen tot het einde van het seizoen voelt nog als de goden verzoeken.

Dat NEC tegenwoordig zwemt in de internationals zet de club mooi op de kaart. Dat al die internationale verplichtingen geen verklaring zijn voor de matige start tegen Excelsior bewees Noé Lebretton die op Kralingen één van onze beste spelers was.

The day after NEC-Heerenveen na een niet beste wedstrijd van de onzen zat dansen er ook al niet in. Niet voor het eerst in wat een wonderseizoen kan worden, zag ik in de Bloedkuul, tegen de Friezen zelfgenoegzaamheid en arrogantie aan de bal bij NEC. En sowieso weer een véél te laag tempo in een groot deel van de 1^ste helft. In Rotterdam idem dito qua tempo. Zoals al seizoenen lang, is er vaak een gebrek aan scherpte tegen gelijkwaardige of mindere ploegen. Dat is knap irritant.

Peter Bosz nam manmoedig de volle verantwoordelijkheid voor het feit dat ook topteam PSV niet scherp was, nadat de Eindhovenaren tegen Telstar op hun bek gingen. Een gebrek aan scherpte is de eerste verantwoordelijkheid van individuele spelers zelf, niet van de coach. En ontbreekt het er aan dan is het aan de leiders in het team. Beter nog dan trekt het hele collectief de dwalende spelers bij de les. Daar heb ik tegen Heerenveen en Excelsior te weinig van gezien.

Lees meer