Gelovig ben ik niet. De zondagochtend voor NEC – Go Ahead Eagles ging ik dan ook niet naar de kerk. Opnieuw sloeg de onrust toe. Wat, als, dan, maar … De 27 mogelijke scenario’s voor de laatste speelronde van Bart Frouws had ik genegeerd. Te verwarrend en vast niet geruststellend. Een kaarsje in de kerk had niet geholpen. De kwestie was: hoe de onrust temperen en kalm, vol vertrouwen naar De Goffert gaan?
Gods kanonnen … dacht ik 2 weken eerder na het gelijkspel tegen die van die satelliet, Telstar. Rustig bleef ik er niet onder. Er was maar één drie-letterig woord voor het resultaat tegen de ‘Witte Leeuwen’. De onrust nam toe na de nederlaag in Groningen. De wedstrijd tegen Grunn keek ik op een mobieltje tijdens de ‘Dag van het Levenslied’. Het tegen FC Twente herstelde vertrouwen liep een deuk op. De tranen kon ik nog net bedwingen, om even in smartlappensfeer te blijven.
Gesprek van de dag
Iedereen wilde praten over de laatste speelronde in de week die eraan voorafging. Dit seizoen verbaas ik me over hoeveel ik over mijn club klets. Mensen pikten dat op of kwamen er uit zichzelf mee. Normaal ben ik een ½ uur na een wedstrijd wel ‘uitgeluld’ over de bal en hoe die rolde. Voetbal, een leuke bijzaak des levens, maar er zijn belangwekkender en interessantere zaken, vind ik.
Als NEC het goed doet, verandert bijzaak deels naar ‘hoofdzaak’. Succes van de club geeft zoveel plezier, kleur, Schwung en energie. Zoals in 2024 met het halen van de bekerfinale; zoals tijdens de play-offs voor promotie in 2021; of in het te gekke Eerste Divisie-seizoen 2014/’15. Dit alles valt echter in het niet bij de uitzinnig goede 2de seizoenshelft 2007/’2008 met Mario Been in de Eredivisie. NEC steeg naar grote hoogten en we stegen allemaal mee. We hadden het nauwelijks nog ergens anders over. Wat volgde was een waanzinnig Europees avontuur.
In de aanloop tegen Kowet wilde ik het liefst niets meer zeggen. Dit is het seizoen van: ‘Laten we de voetbalgoden niet verzoeken.’ Tart het lot niet met het uitspreken van voorspellingen of verwachtingen. Dat gonsde almaar door mijn hoofd. Er was echter geen ontkomen aan: iedereen praat over NEC. Ook mensen die niet zo veel met voetbal hebben. NEC is gesprek van de dag, the talk of the town. Dus nam de onrust bij mij alleen maar toe.Overleven op de tribune
Zondagochtend 17 mei probeerde ik mezelf gerust te stellen. Het komt goed, want ik doe mijn rood-groene-zwarte polsbandje om. Al had dat tegen Groningen niet geholpen … Het was me afgeraden door een maatje. Ik deed het toch. Weken eerder had ik een Klavertje 4-speldje verloren: het gelukssymbooltje was van mijn jack gevallen. Was daar het wankelen van NEC begonnen? Ik heb rap een nieuw Klavertje 4 gescoord. Dat ging op mijn revers mee naar De Goffert. Op mijn pet natuurlijk een NEC SC-speldje.
Ik zal hier nu bekennen te zijn gezwicht voor shitty online-verkoop: een zogenaamd NEC SC-retro-shirt, zwart, met het logo in rood-groen-goud. Het kostte geen cent en kwam de halve wereld over, uit China. Het is geen officiële merchandise. Ik zal het NOOIT meer doen, zoiets kopen. Het oogt best mooi, maar het logo is een plastic sticker. Dat kan geen geluk brengen.
Dus trok ik mijn officiële witte NEC SC-retro-shirt aan, met rood-groen-zwart seventies logo en zwarte boordjes. Van de fanshop. Echt waar. Mijn favoriete sjaal hing om mijn hals. Mijn voetbalschoenen hingen al jaren aan de wilgen. Al had ik ze nog gehad, op noppen overleef je de tribune niet. Bergschoenen aan dus, want we staan hoog in het stadion en NEC hoog op de ranglijst. Mijn stevigste stappers, ook omdat ik een bewogen middag verwachtte. Zo bleek ik te grijpen naar rituele bezweringen van mijn onrust. Toch licht bijgelovig.
Ondertussen zei mijn dochter: “Ik heb mijn leven gewaagd voor NEC, mijn lust en mijn leven, voor jou [NEC] alles geven.” Ze hing een paar keer op 3-hoog uit het raam om onze rood-groene-zwarte vlag te bevrijden. Ook een ritueel. De vlag raakt geregeld verstrengeld met de vlaggenstok. De wind doet wat ie wil. Dus je kunt aan de gang blijven met het vrij laten wapperen van het root-gruun en swert. Geen doen, eerlijk gezegd.
Een vriend kreeg een rood-groen-zwarte Funny Bunny cadeau: een 3-D geprint nijntje, gekocht op de koningsdag Vrijmarkt in het Goffertpark. Hij besloot het konijn als mascotte mee te nemen naar het stadion. Het mocht van de steward mee naar binnen. Werkelijk niemand in het stadion was de kalmte zelve. De Funny Bunny wel: het stond de hele wedstrijd stoïcijns toe te kijken. Het Klavertje 4 gaf de doorslag vond de barman in mijn favoriete kroeg een dag later. Hoe het ook zij, het moet geholpen hebben, mijn bijgelovige acties. Met mij zullen er duizenden naar rituelen gegrepen hebben. En zie … het kwam goed!! En hoe!!!
Wonderseizoen
NEC ging furieus van start. Het team stormde een groot deel van de wedstrijd. Het speelde fantastisch voetbal. We keken toe met open mond. Eén van de beste helften van het seizoen! Bij rust had ik het gevoel dat we hem in broekzak hadden, de 3-punter. PSV stond ook voor. Ik bleef wat in de zon hangen in de gracht. Daardoor miste ik de aansluitingstreffer van Go Ahead.
Er zat echter een gat in de broekzak. Wat hebben we met zijn allen nog staan zenuwen lijden in de 2de helft. Om na het laatste fluitsignaal – ik heb het niet gezien, laat staan gehoord – in uitzinnige vreugde, in tranen, uit te barsten. In blije, diep tevreden verwondering heb ik staan kijken naar de taferelen op het veld en de tribunes. Het kon niet waar zijn. Het besef van dit succes drong niet tot me door. Knuffelen met vrienden, high-fives met onbekenden. Nog meer vreugdetranen her en der. Iedereen een glimlach van oor tot oor. Oh, wat een dag!!
Drie uur na de wedstrijd stond ik – nog steeds nauwelijks beseffend dat het echt zo was\is … de 3de, derde, DERDE plaats! – na te beschouwen in de kroeg. We raakten niet uitgepraat. Sterker nog, we lulden ons suf. Party Bunny hoorde het totaal Zen allemaal aan.
Deze editie van de Eredivisie liet NEC zich op ongekende wijze zien. Resultaat leek echter even uit zicht te verdwijnen. Het is echter toch een WONDERSEIZOEN geworden!!
De rood-groene-zwarte Funny Bunny deed het ‘m. Het straalde uit: rustig blijven èn doorgaan. Niet alleen dat ene nijntje bij ons in het vak. Het meisje op de Vrijmarkt had er meer gemaakt met haar vader. Die zijn vast allemaal verkocht. Die nijntjes waren er ook, ergens, in De Goffert afgelopen zondag. Het kan niet anders. Ik heb hun aanwezigheid gevoeld 😉
We gaan een zomer in die veel bewogen zal zijn: voorrondes Champions League, gaande en komende spelers, wellicht een wisseling in de technische staf. Al dat wat bij een seizoensvoorbereiding komt kijken; nu met extra werk en tijdsdruk vanwege de eisen die UEFA stelt aan stadion, veld en faciliteiten. Een mooi en spannend vooruitzicht. Nog spannender: tijdens de open dag op 4 juli meer duidelijkheid over het ‘stadiondossier’.
Mark G
P.S. Fanshop, hint, hint: een NEC SC-retroshirt 2.0, in zwart, met een rood-groen-goud 70ties logo.
Mooi dat Telstar in de Eredivisie blijft en onze uit-supporters weer een gratis broodje haring in het vooruitzicht hebben.