Wat een deceptie in De Kuip. NEC was geen schim van het sterke collectief dat PSV tot 2x toe op de pijnbank legde. Tegenstanders lijken een antwoord gevonden te hebben op de speelstijl. Daarop reageert NEC dan weer gebrekkig. Er zit ook wisselvalligheid in de ploeg zelf.
Wat is het toch met NEC? Ik heb 4 van de 6 finales meegemaakt. De dubbel tegen Ajax in 1983. In 2000 na Roda stond ik in tranen onderaan de tribune. In 2024 na het onnodige verlies tegen Feyenoord was ik zo gelouterd, dat de tranen wegbleven. Zo ook nu. Is NEC-supporter zijn een opdracht tot levenslang bekerfinales verliezen? Is dat ons te dragen kruis?
Kies ik als afvallige katholiek voor lijden door een club te volgen, die zelden succes kent? Nee, zo simpel is het niet. Ik koos ooit in 1977 of daaromtrent voor NEC. In 1986 dwaalde ik af doordat voetbal, commercie en geweld me absoluut niet konden boeien. Tegen 2000 vond ik de weg weer terug naar De Goffert. Dat heeft mijn leven de afgelopen 26 jaar verrijkt. Doordat ik koos voor verbinding. Identiteit zo u wilt. De cupkoorts kreeg ook mij te pakken. Geen moment verwachtte ik dat we AZ wel even zouden pakken. Toch steeg de blijde verwachting, de hoop op succes mij naar het hoofd in de aanloop naar de finale. Niet zeker van een goede afloop wilde ik daarin wel geloven.
Het hosanna is verstomd. Hoe nu verder in de competitie? We kunnen nog altijd een clubrecord vestigen. Dan moet het team zich herpakken. Dat FC Twente de eerstvolgende tegenstander is, is geen makkie. De Tukkers draaien na een moeizame seizoenstart uitstekend. Lukt het de onzen in Enschede, dan spelen ze een hoop stress en spanning van zich af.
De slag op het middenveld
Het komt me voor dat ik zit te prevelen in de kerk. Je moet wat, na het debacle van Rotterdam. Zoveel spelers gaven niet thuis. Toch te veel spanning? Tjaronn Cherry speelde goed, was overal. Jasper Cillessen had een fantastische redding. Eli Dasa was degelijk. Bryan Linssen zat in de pocket van het Alkmaarse centrale duo. Onze ervaren krachten trokken de kar niet uit de modder.
De slag werd op het middenveld verloren. Kodai Sano kwam niet in zijn spel. Darko Nejasmic werkte als een paard, maar bleef zoekende. Overigens, breek Darko’s contract open. Philippe Sandler komt maar niet op zijn niveau. Onze groeibriljantjes Sami Ouaissa en Basar Önal kwamen er in De Kuip niet doorheen. Waarom switchen die 2 niet af en toe? Eeuwig je man voorbij en naar binnen naar je sterke been is te voorspelbaar. Kom een keer buitenom en geef een voorzet op iemands hoofd of op een inlopende man bij de 16.
Van hoog druk zetten kwam helemaal niets. Dick wisselde Önal te laat en vervolgens te aanvallend. Deveron Fonville had erin moeten blijven. Liever Dirk Proper erbij in het midden dan een overvolle voorhoede. Als dan, maar … we kregen het niet voor elkaar.
Nog is niet alles verloren. Er valt wat te halen, rechtstreeks. Dan laat dit team zijn potentie zien. Voor een seizoen vol loftuitingen en fantastische data kopen we helemaal nix. Niet weer play-offs en met lege handen de zomer in. Dan dreigt sowieso een uittocht van spelers en de trainer. Dat komt voor Sami en Basar te vroeg, maar geld dwingt.
Gotspe
NEC bouwt aan kapitaal op het veld. Dat is mooi, maar tastbaar resultaat is dringend gewenst. Bouwen kan ook met stenen. Na jaren discussie, gesteggel en gedoe is dan toch het stadion gekocht. De conclusie was getrokken om te renoveren en verder te gaan op De Goffert. Start die verbouwing liefst de komende zomer. De uitglijder van Marcel Boekhoorn over een stadion elders, op een bedrijventerrein aan een snelweg, buiten de stad, is een gotspe, vloeken in de kerk. In gewoon Nijmeegs, gelul in de ruimte. Het leidt alleen maar af. Als het besluit zou vallen weg te gaan van De Goffert zal NEC als club zijn ziel verliezen.
Dus. Dat gaan we mooi niet doen.
En als the powers that be toch daartoe besluiten zijn ze in ieder geval mij kwijt. En met mij nog veel meer mensen. Dat zal die powers niet boeien, omdat ze gokken op nieuw volk.
Zo zou het kunnen gaan, maar dat mag niet zo zijn.
Dus zucht ik nog maar een keer. Pffff.
Vrij naar Sepp Herberger, die zei “das Runde muss ins Eckige”, zeg ik: het ronde moet in het hoekje. In de kruising.
Mark
Noot: Sepp Herberger, architect van ‘Das Wunder van Bern’ toen West-Duitsland in 1954 tegen alle verwachtingen in wereldkampioen werd tegen het wonderteam van Hongarije met Ferenc Puskás; 3-2 winst na een 0-2 achterstand.