Het is weer zover. Voetbalvakantie van een week of wat. Daarna gaat de selectie zo zoetjes aan weer trainen. Dat wil zeggen de spelers die nog niet verkast zijn of elders achter een bal aan hollen: er staat een WK voor de deur.
Als Dick er nog is, gaat ’t er meteen hard op: de kilo’s eraf, de stijfheid uit het lijf. De spanning ook, mag ik toch aannemen. Een stress-coach is wel prioriteit na afgelopen seizoen. En nee, dat is geen voltijdsbaan. Een aantal uren per maand kan zo’n freelance staflid echter wel zijn trucs en tips kwijt.
Anyhoe, we zitten in de `stilte` van het tussenseizoen. Het gonst al van de geruchten op websites en social media, die maar wat roepen. Wat moet je er mee? Carlos Aalbers zal zich in het zweet werken. Zo nu en dan zal er witte rook boven De Goffert kringelen. Niet alleen voor vertrekkende, maar hopelijk ook voor komende spelers.
NEC-ers op wereldpodium
Over dat WK. Ik heb me voorgenomen het te boycotten. Dat laatste zal nog niet meevallen, hoewel ik geen oranjeklant ben. Alleen al Nederland – Japan is een wedstrijd om naar uit te kijken. Aan de toenemende oranjegekte valt nu al nauwelijks te ontkomen. De winkels liggen weer vol met oranje spul. WK-gerelateerde reclames overspoelen je.
Een voetbaltijdschrift, gekocht vanwege een item over ons eigen NEC, had als extraatje het legendarische Panini-voetbalplaatjesboek. In 1978 heb ik dat met veel plezier volgeplakt tijdens een WK in een niet bijster vrij land. Daar ging ook nog een bal van het slangenmens op de paal in de finale. Zo werden ‘we’ weer 2de. Toen voelde ik me nog wel deel van, we. Dat is dan ook al bijna 5 decennia geleden.
Als NEC kunnen we trots zijn dat er NEC-spelers, uit het heden of verleden, op het podium van het wereldvoetbal verschijnen. Robin Roefs voor Nederland, Deveron Fonville en Sontje Hansen voor Curacao, Koki Ogawa en Kento Shiogai voor Japan, Ferdi Kadioglu en Ahmetcan Kaplan voor Turkije, Alireza Jahanbakhsh voor Iran. Zie ik nou iemand over het hoofd 😉 ?
Met Alireza kom ik al direct bij één van de vele nare bijsmaken die aan dit WK kleven: je zult maar moeten gaan ballen in een land dat voortdurend bommen laat vallen, daar waar jij vandaan komt.
Het trio WK-landen is een onmogelijke combi. Mexico, altijd al wat duister met zijn vele drugskartels en halve binnenlandse oorlog. Canada, dat zijn naaste buur niet meer zo sympathiek vindt, want buur wil de toko overnemen. Buur, de U.S. of A, onder aanvoering van de oranje president, die nog geen ½ uur een consistente gedachtegang weet vast te houden. Ondertussen verstoort hij de hele wereld.
Nou zijn Amerikanen voor zover ik weet een – wat overdreven – vriendelijk volk. Dat dit WK een onverdeeld mooi feestje wordt betwijfel ik echter. Ticketprijzen die decadent onbetaalbaar zijn. Debet daaraan is vooral de FIFA van hielenlikker Gianni Infantino. Openbaar vervoer is schreeuwend duur. Dat geldt ongetwijfeld ook voor accommodatie. In ieder geval in de VS. Vette minpunten dus, voor de Amerikaanse gastvrijheid. Ik ben er vrij zeker van dat we tenenkrommende beelden gaan zien van vermeende Amerikaanse suprematie en gewenste voetbalglorie.
Eredivisie-spektakel
Terug naar de kern: NEC-spelers op het hoogste niveau en dat niet voor het eerst: Jasper Cillessen en Alireza in … peins, was het in 2018? Dat kreeg en krijgt onze club toch maar mooi voor elkaar. Terzijde, ik durf er wel een fles saké op te zetten dat Kodai Sano ver vóór 2030 tot de selectie van Japan behoort. En in 2030 één van de smaakmakers op het WK wordt, dat dan in 6 (!) landen gespeeld zal worden.
Het WK nu zal de wereldbevolking ruim 4 weken zoet houden, want brood en spelen. Veel NEC-supporters zullen ondertussen met spanning de ontwikkelingen binnen en rond de club volgen.
Wanneer begint de reguliere competitie eigenlijk? Je ziet, mijn voorbereiding rammelt. De 1ste voorronde Champions League ga ik missen in verband met vakantieplannen. Daarna ben ik er graag weer bij.
Mijn seizoenskaart heb ik op de katerige ochtend na de bekerfinale verlengd. Ik zie er wel naar uit, het komende Eredivisie-spektakel. Tijdens het laatste seizoen was het vooral een feest om NEC-fan te zijn. Het was ons NEC dat vaak spectaculair spel op de mat legde. Dat smaakt naar meer.
Mark G