Na een naargeestige winterperiode lijkt er met het luiken van de lente ineens een nieuwe, meer positieve stemming rond de club te hangen. Ongetwijfeld zijn de recente resultaten daar deels debet aan, met de historisch hoge uitzege tegen Helmond Sport afgelopen vrijdag als kers op de taart. Maar ook de komst van de nieuwe Technisch Directeur, Ted van Leeuwen, heeft bij veel supporters hoop doen herleven op betere tijden. Van Leeuwen staat immers bekend als een zwaargewicht en dus redeneert menigeen: als NEC zo’n man aantrekt, dan moet er toch ergens opeens een geldpotje beschikbaar zijn en zijn de promotieplannen opeens heel serieus?
Ik besef dat ik in de minderheid ben met mijn persoonlijke gevoel over deze aanstelling en ik benadruk dan ook alvast dat dit stukje volledig op mijn eigen conto komt en niet de algemene opinie van DTH weergeeft. Bovendien is mijn opinie ongetwijfeld negatief gekleurd door Van Leeuwen’s verleden als journalist bij De Gelderlander (vitesse clubwatcher en notoir NEC beschimper) en de VI (“Ben ik nou zo slim, of ben jij zo dom?”) en als Technisch Directeur (en zelfverklaard fan sinds jonge leeftijd) van onze noorderburen, iets wat het toch moeilijk maakt om objectief te blijven over hem. Ik hoop van harte dat ik het mis heb en dat we over een paar jaar lekker meedraaien in de Eredivisie met een financieel relatief gezonde huishouding. Dan ga ik met plezier diep door het stof voor Van Leeuwen. Maar momenteel kan ik mij niet onttrekken aan een zorgelijk gevoel van dreigend onheil.
