Mark

Zaterdagavond is het dan zo ver. Na vier lange jaren van afwezigheid, kunnen we eindelijk weer aftrappen op het hoogste niveau. En we beginnen meteen pittig: een uitwedstrijd bij de landskampioen van het afgelopen seizoen. In vroeger tijden een wedstrijd waar maar relatief weinig NEC supporters de moeite namen om naar af te reizen. Een prutsfeer, weinig kans op resultaat, enzovoort. Ditmaal echter zal het uitvak flink gevuld zijn. En ook voor Heracles uit loopt het al storm. Mooie tijden dus voor NEC, de sfeer rondom de club is zeer positief.

Lees meer

Het voelt nog als gisteren, maar onze promotie en het grote feest dat daarna losbarstte gebeurde toch echt alweer zo’n zes weken geleden. Inmiddels zijn onze spelers en technische staf terug van vakantie en zijn de voetbalschoenen uit het vet gehaald. De eerste nieuwe namen zijn ook al bekend: Vukovic, Schöne, Duelund, Mattsson en Bronkhorst konden verwelkomd worden op de club, terwijl ook Branderhorst zijn contract verlengde. De seizoenkaarten vlogen ondertussen als de spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank. Pim en zijn team wisten ongetwijfeld niet wat ze meemaakten. De laatste telling die we zagen was meer dan 9.500 kaarten en dat was ruim drie weken geleden. Ongekend natuurlijk, en dat al lang voordat de nieuwe selectie volledig bekend is.

Over die nieuwe selectie gesproken, een aantal daarvan konden we donderdag aan het werk zien in de traditionele oefenpot tegen de NEC amateurs.

Lees meer

Vooropgesteld: NEC supporter word je niet voor de lol. Het is niet verwonderlijk dat het op basisscholen in Nederland bulkt van de mini-Ajaciedjes, proto-PSV’ertjes en (recentelijk wat minder) Feyenoordwergjes, maar dat je zelfs in Nijmegen hard moet zoeken om rechtgeaarde NEC juniors te vinden (althans diegenen die niet door hun fanatieke pa of ma gedwongen zijn). Mensen smachten van nature immers naar de adrenalinekick van mooie prestaties, de euforie van het succes. Iedereen wil zich graag laven aan voorspoed. En voor de gemiddelde voetballiefhebber worden dat soort ‘feel good’ injecties met betrouwbare regelmaat aangedragen door de welbekende nationale en internationale topclubs. Als Ajax-supporter weet je dat je doorgaans minimaal één keer per jaar wel iets groots te vieren hebt, plus je bent bijna wekelijks verzekerd van een dosis zelfingenomen superioriteitsgevoel na de zoveelste competitie- of bekerzege. Het is veilig, het is comfortabel, het is een endorfine-infuus dat bijna op bestelling een dosis plezier aflevert. Met zo nu en dan een stiekem toch best wel lekkere masochistische en melancholische dolksteek vanwege een wrange uitschakeling in Europa of nipt gemiste bekerfinale; die momenten van tegenslag die je eraan doen herinneren dat verliezen ook een aspect van sport is en dat er schoonheid schuilt in tragiek.

Lees meer