Zelden heeft het ontslag van een trainer voor zoveel beroering gezorgd. Voor alle argumenten, voor of tegen valt wat te zeggen, maar uiteindelijk telt maar één ding en dat is het belang van de club. Dat mogen we niet vergeten, welke pro of anti sentimenten er ook aan deze beslissing kleven. Bij dat belang voor de club moet gekeken worden naar de korte en lange termijn. Op de korte termijn heeft NEC nog minimaal twee en maximaal zes cruciale wedstrijden te gaan. Met Peter Hyballa aan het roer zagen we de laatste wedstrijden een team dat zo ontzettend zwak was, dat zo weinig creëerde, dat met zo weinig vertrouwen speelde en dat zo zonder idee puur op basis van toeval speelde, dat deze lijn doortrekken zonder enige twijfel degradatie zou opleveren. Het argument dat we het met Hyballa wel zouden redden is ‘wishfull fiction’. Je kunt vraagtekens zetten bij het moment van het ontslag (had zo’n beslissing dan niet veel eerder genomen moeten worden?), maar als meer van hetzelfde niet de oplossing is, dan moet je iets anders. En garanties dat je het met een nieuwe trainer wel gaat redden heb je niet, maar als de kans ook maar 5% is dat deze trainerswissel het gewenste effect heeft, dan moet je er voor gaan. Hoe pijnlijk deze beslissing ook is. Het gaat om de club.
NEC bakt er ook tegen Excelsior helemaal niks van
De wedstrijd tegen Excelsior stond bij vele NEC supporters al een aardige tijd met dikke viltstift in de agenda als een cruciaal duel voor de slotfase van dit seizoen. En de recente resultaten maakten het belang van deze wedstrijd alleen maar groter. AZ thuis en Heerenveen uit zijn immers op papier wat zwaardere opgaves voor onze ploeg in nood. Drie punten waren vanavond noodzaak, met minder kon geen genoegen worden genomen. Maar ja, de laatste winst van NEC is alweer maanden geleden en Excelsior draait de laatste weken juist best aardig. De grote vraag was dus of onze ploeg met de druk kon omgaan en wie Hyballa voor deze sleutelwedstrijd de wei in zou sturen. Het werden uiteindelijk de volgende elf spelers: Delle; Heimloth, Buwalda, Dumic, Golla, Fomitschow; Bikel, Messauod, Von Haacke; Groeneveld en Grot. 5-3-2 dus weer, in een thuisduel waar NEC het spel zou moeten maken. Maar goed, ook met een drie-mans centrale defensie kun je er vol in knallen. Het gaat er immers om hoe je het invult in het veld, nietwaar?
NEC komt er ook tegen Twente niet aan te pas
Het is alle hens aan dek voor onze club. In januari zag het er allemaal nog best rooskleurig uit, maar inmiddels met nog slechts een kleine handvol duels te gaan is het overleven geblazen. Waar alle ploegen om ons heen hun puntjes bijeen sprokkelen, daar is NEC nu al wedstrijden lang totaal tanden- en dus ook puntenloos. Ook Hyballa lijkt de weg helemaal kwijt. Elke week staat er weer een andere ploeg en een andere opstelling aan de aftrap. 5-3-2, dan weer 4-4-2, of zoals vandaag weer eens een soort 4-3-3. Fomitschow was opeens weer terug in de basis, en voorin mochten Awoniyi, Grot en Rayhi het proberen met Kadioglu als creatieve geest erachter. Het is het soort hap-snap wisselvallige roulatiegedrag dat we nog herkennen uit de paniekdagen van Anton Janssen.
De week van…de waarheid
Het zijn de weken van de waarheid. Wat er aan zat te komen vóór de serie Vitesse-Groningen-Ajax, is gebeurd. We zijn ‘onder de streep’ terecht gekomen. Het gaat nu nog maar om één ding: hoe komen we er weer boven.
Met dit ultieme doel voor ogen wil je als club en supporters dan vooral rust en eenheid uitstralen. De supporters doen dat heel goed, maar de club niet.
Er was de ‘affaire Kadioglu’. Een kleine affaire. Hij kon het niet nalaten om na de 1-5 tegen Ajax nog even te benoemen hoe slecht er verdedigd werd. Natuurlijk had hij gelijk. Bovendien benadrukte hij zo impliciet dat het aan hem niet gelegen had. Ook dat was waar. Maar het voegt niks toe want iedereen had dat zelf al geconstateerd. Gelukkig is Kadioglu pas zeventien jaar en is er na een paar standjes waarschijnlijk zand over gegaan.