We zitten in een interland-periode waaraan geen einde komt, maar die wel een wereldgoal van Cody Gakpo opleverde. Tot zover het geleuter over oranje. Mijn rood-groen-zwarte gemoed zonk me in de schoenen de afgelopen tijd. Tegen Go Ahead Eagles thuis klom het er weer – een beetje – uit.
Na alle loftuitingen die een zomer lang na seizoen 2025/’26 èn tijdens een week voorronde Champions League klonken, horen we nu al een tijdje dat NEC naïef, slappe hap en met een restant-verdediging speelt. Dat moet nou maar eens afgelopen zijn. Het vooruitzicht tegen Ajax uit de competitie te moeten hervatten maakt me licht nerveus.
Nog een wedstrijd voor de interlandperiode. NEC snakt naar de lange break, maar eerst moest de horde van Go Ahead Eagles nog genomen worden in eigen huis. En laten we wel wezen, na de dramatische resultaten – en bijbehorend voetbal – tegen Cambuur en Juventus zullen zeer weinig fans hebben durven hopen op een resultaat in deze wedstrijd. Go Ahead draait momenteel immers best aardig en hebben wellicht wat minder punten dan wat ze op basis van het vertoonde spel in de afgelopen weken verdienen. NEC is bovendien niet ongeschonden uit Italie teruggekeerd, met een blessure voor Bisschoff en Sandler. Dat kon er ook nog wel bij. Het blijft dus puzzelen voor Dick Schreuder, die alleen maar kan hopen dat in de komende drie weken jongens als Fonville en Kaplan weer beschikbaar komen.
Storm kopt weg voor de aanstormende Tengstedt en Sigurdarson. Foto: Rob Koppers
SC Cambuur – NEC heb ik door -achteraf gelukkige – omstandigheden niet gezien. Na één en ander gelezen te hebben, had/heb ik daar ook geen behoefte aan. Juventus – NEC zag ik in café ’t Haantje. Wat een gezellige avond had kunnen worden, werd een drama in het kwadraat.
Het siert Dick Schreuder dat hij spelers in bescherming neemt. Ik vind zijn reacties na wedstrijden in het algemeen recht door zee en reëel. Niets aan de verkozen tactiek willen wijten, begint echter licht vervelend te worden.
Wat een affiche: Juventus – NEC! Zelden zullen we een meer aansprekende tegenstander getroffen hebben. Barcelona in 1983 wellicht, maar verder? Tuurlijk, dit Juventus is niet meer het Juventus van de Pirlo’s, Del Piero’s, Chiellini’s of Cannavaro’s van deze wereld, om maar wat namen te noemen. Maar het blijft natuurlijk toch een zeer aansprekende naam en een absolute historische voetbalgigant. En daar mochten wij vanavond tegen voetballen. Nou ja, mochten. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het meer als een ‘moetje’ voelde. Op voorhand had uiteraard iedereen blind getekend voor deze wedstrijd uit de koker van de UEFA. Als je echter met een schrijnende 3-0 nederlaag tegen Cambuur in de achterzak de trip naar Turijn moet maken, dan overheerst stiekem toch vooral het gevoel: “Laat dit alsjeblieft geen al te pijnlijke afgang worden.” Onze ploeg is momenteel namelijk (nog?) geen schim van die van vorig seizoen. Het krappe gelijkspel tegen Excelsior en de zware nederlaag tegen Cambuur legden de gebreken bij het huidige NEC zeer pijnlijk bloot en je moet er toch vanuit gaan dat zelfs een Juventus in mindere doen daar simpel een schepje bovenop zal doen. Het was dus afwachten hoe onze ploeg hersteld zou zijn van de klap in Friesland en of Schreuder enige terughoudendheid zou tonen of alsnog stug zou volharden in zijn ultra-offensieve aanpak. Hoe dan ook, het uitvak zat vol en de sfeer zat er goed in. Zou het een magische avond worden?
Het Allianz stadion in Turijn met een vol uitvak met NEC-fans. Wie had dat ooit kunnen denken?
