Wat een affiche: Juventus – NEC! Zelden zullen we een meer aansprekende tegenstander getroffen hebben. Barcelona in 1983 wellicht, maar verder? Tuurlijk, dit Juventus is niet meer het Juventus van de Pirlo’s, Del Piero’s, Chiellini’s of Cannavaro’s van deze wereld, om maar wat namen te noemen. Maar het blijft natuurlijk toch een zeer aansprekende naam en een absolute historische voetbalgigant. En daar mochten wij vanavond tegen voetballen. Nou ja, mochten. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het meer als een ‘moetje’ voelde. Op voorhand had uiteraard iedereen blind getekend voor deze wedstrijd uit de koker van de UEFA. Als je echter met een schrijnende 3-0 nederlaag tegen Cambuur in de achterzak de trip naar Turijn moet maken, dan overheerst stiekem toch vooral het gevoel: “Laat dit alsjeblieft geen al te pijnlijke afgang worden.” Onze ploeg is momenteel namelijk (nog?) geen schim van die van vorig seizoen. Het krappe gelijkspel tegen Excelsior en de zware nederlaag tegen Cambuur legden de gebreken bij het huidige NEC zeer pijnlijk bloot en je moet er toch vanuit gaan dat zelfs een Juventus in mindere doen daar simpel een schepje bovenop zal doen. Het was dus afwachten hoe onze ploeg hersteld zou zijn van de klap in Friesland en of Schreuder enige terughoudendheid zou tonen of alsnog stug zou volharden in zijn ultra-offensieve aanpak. Hoe dan ook, het uitvak zat vol en de sfeer zat er goed in. Zou het een magische avond worden?
