Wat een affiche: Juventus – NEC! Zelden zullen we een meer aansprekende tegenstander getroffen hebben. Barcelona in 1983 wellicht, maar verder? Tuurlijk, dit Juventus is niet meer het Juventus van de Pirlo’s, Del Piero’s, Chiellini’s of Cannavaro’s van deze wereld, om maar wat namen te noemen. Maar het blijft natuurlijk toch een zeer aansprekende naam en een absolute historische voetbalgigant. En daar mochten wij vanavond tegen voetballen. Nou ja, mochten. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het meer als een ‘moetje’ voelde. Op voorhand had uiteraard iedereen blind getekend voor deze wedstrijd uit de koker van de UEFA. Als je echter met een schrijnende 3-0 nederlaag tegen Cambuur in de achterzak de trip naar Turijn moet maken, dan overheerst stiekem toch vooral het gevoel: “Laat dit alsjeblieft geen al te pijnlijke afgang worden.” Onze ploeg is momenteel namelijk (nog?) geen schim van die van vorig seizoen. Het krappe gelijkspel tegen Excelsior en de zware nederlaag tegen Cambuur legden de gebreken bij het huidige NEC zeer pijnlijk bloot en je moet er toch vanuit gaan dat zelfs een Juventus in mindere doen daar simpel een schepje bovenop zal doen. Het was dus afwachten hoe onze ploeg hersteld zou zijn van de klap in Friesland en of Schreuder enige terughoudendheid zou tonen of alsnog stug zou volharden in zijn ultra-offensieve aanpak. Hoe dan ook, het uitvak zat vol en de sfeer zat er goed in. Zou het een magische avond worden?
Tactiek
Crettaz was uiteraard geschorst en dus startte Polster in het doel. Ondanks de dramatische wanvertoning van Kabar tegen Cambuur, volhardde Schreuder opmerkelijk genoeg toch in het opstellen van de jonge Duitser op de linkerkant, in plaats van bijvoorbeeld met Storm op links te beginnen en Bras op rechts. Storm stond dus op rechts en Sandler centraal. Bisschoff en Thomas bestreken vanavond de flanken, waardoor Tadic en Chery achter spits Linssen kwamen te opereren. Lebreton en Nejasmic complementeerden het middenveld van NEC. Wie had gehoopt dat Schreuder iets meer defensieve zekerheid zou inbouwen kwam dus bedrogen uit; ondanks het lage zelfvertrouwen en de tegenvallende resultaten van de afgelopen weken houdt Schreuder nog altijd stug vast aan zijn speelwijze.
Wedstrijdverloop
Maar ja, als je zo simpel de kansen blijft weggeven, dan maakt het ook zeer weinig uit welke tactiek je hanteert. Of het nou Cambuur of Juventus is, cadeautjes kan iedereen uitpakken. Binnen tien minuten was het al raak voor Juve. De hele NEC-defensie stond veel te hoog en Polster kwam ver maar veel te laat uit op een lange bal van de Juventus-doelman, maaide vervolgens volledig mis en Gonzalez kon simpel in een leeg doel binnen tikken. NEC deed het qua veldspel niet eens zo slecht, maar tot echte kansen leidde dit – net als tegen Cambuur – niet. Aan de overkant was het daarentegen al snel weer raak. Ook al had NEC vijf man terug, Alajbegović werd helemaal vrijgelaten door Sandler op randje zestien meter en mocht volledig onbedreigd inschieten. Tot overmaat van ramp moest Bisschoff na een goed half uur gewisseld worden met een spierblessure. Zijn vervanger was Geiger, waardoor Lebreton naar de rechterflank verhuisde. Even later maakte Kabar, die de hele wedstrijd al zwaar ondermaats voor de dag kwam, een ongelooflijk domme tackle van achteren op Gonzalez in het NEC-doelgebied. Een kaart bleef hem bespaard, maar de resulterende penalty werd door Woltemade simpel tot goal verwerkt. En dus was het na een goed half uur voetbal al 3-0 en was de pijnlijke avond een feit. Juventus nam hierop wat gas terug en NEC mocht eindelijk een beetje voetballen. Het zag er bij vlagen nog best aardig uit aan Nijmeegse zijde, als je even buiten beschouwing liet dat we al op een kansloze achterstand stonden. Tot echt grote kansen leidde het echter nog altijd niet. En zo werd de rust gehaald met een afgetekende oorwassing.
Kabar bleef godzijdank in de kleedkamer achter. Sorry, maar wat is die man slecht, niet te filmen. Nejasmic zakte een linie terug en Monteiro kwam diens vrijgekomen plek op het middenveld versterk… opvullen. Sandler kwam hierdoor links in de defensie te staan. De openingsfase van de tweede helft oogde hierdoor wel meteen een stuk rustiger, al leek Juventus het allemaal ook wel best te vinden. Geiger had een aardig schot, Thomas liet bij vlagen leuke dingen zien en NEC leek ondanks de afgetekende achterstand toch weer een beetje mee te doen. Na een uur voetbal bracht Juventus drie verse krachten in het veld met Koopmeiners, Conceicao en Bremer. Even later deed ook Schreuder een wissel; Schuurs nam het stokje over van Sandler. NEC leek steeds zelfverzekerder te worden en deelde wat kleine prikjes uit. Er begon zelfs een beetje hoop te groeien onder de NEC-fans dat een troostdoelpuntje de schade iets zou kunnen verzachten. Helaas bleek dit ijdele hoop. Twintig minuten voor tijd bracht Juventus Muani in het veld en vijf minuten later zetten de Italianen weer eens aan en werd onze defensie op een hoopje gespeeld. Het eindigde met een doelpunt dat eindelijk eens op basis van kwaliteit van Juventus in plaats van klunzigheid van NEC werd gescoord. Kers en Nuytinck mochten tien minuten voor tijd ook nog even hun opwachting maken voor Lebreton en Linssen, en konden van dichtbij de 5-0 aangetekend zien worden door Muani.
Uitslag
5-0 dus, en dat had ook nog meer kunnen zijn. NEC had vanavond geen schijn van kans.
Scheids
De Oekraiense arbiter Oleksii Derevinskyi hield een 100% zeker lijkende kaart voor Kabar op zak maar deelde er wel eentje uit aan Monteiro voor een roekeloze tackle. Ook Juventus-speler Luiz zag geel. Verder was er deze avond weinig te doen voor de arbitrage.
Publiek
Als je dan toch afgereisd bent naar Turijn, dan kun je het ook maar het beste van maken, zullen onze meegereisde fans – waaronder ook Jeffrey Leiwakabessy – terecht hebben gedacht. Ondanks de oorwassing bleven onze fans de ploeg de hele wedstrijd vocaal ondersteunen. En voorafgaand aan de wedstrijd was er ook nog een heuze corteo te bewonderen in de straten van Turijn. Je moet toch iets en zo vaak krijgen wij dit soort kansen niet om Europese herinneringen te creeren. Chapeau aan ons volle uitvak.
Hoogtepunten
We hebben een wedstrijd gespeeld ‘om het echie’ tegen Juventus. Die kan de boeken in. Dele Thomas liet vandaag wat leuke dingen zien. Nejasmic toonde wederom aan dat hij makkelijk mee kan op Europees niveau. Geiger had ook een redelijke invalbeurt.
Dieptepunten
Wederom vooral de manier waarop we zelf de goals weggeven. Het is om moedeloos van te worden. Tuurlijk, Juventus is een tegenstander van formaat, maar als je voortdurend dit soort cadeautjes weggeeft dan verlies je ook net zo hard van de Cambuurs en de FC Bal-op-het-daks van deze wereld. Dan maakt het niet uit hoe goed of hoe slecht de tegenstander is of hoe leuk je veldspel er bij vlagen uit ziet: als je de doelpunten op een presenteerblaadje blijft uitreiken dan is het einde zoek.
Almugera Kabar. We zullen het niet vaak zeggen over ‘eigen’ spelers, maar we hopen toch ten zeerste dat als Fonville en Kaplan weer fit zijn deze jongen in de winterstop heel stilletjes weer teruggescheept wordt naar Dortmund. Want wat is het een absolute dramavoetballer. Tuurlijk, het is voor een jonge speler die op een bescheiden plan in de Duitse regionalliga heeft geacteerd niet makkelijk om in een moeizaam draaiend team zich te onderscheiden, maar als je hem vergelijkt met bijvoorbeeld Storm op de rechterkant die van het tweede niveau in Denemarken kwam, dan is het toch ronduit beschamend wat deze Kabar op het veld vertoont. Geen idee waarom Dortmund hem niet aan ons wilde verkopen; elke TD met enig voetbalverstand had zich de ballen uit de broek gelachen en hem met een strik erom op de fiets naar Nijmegen gebracht.
Tadic: je hoopt dat de bewierrookte Servier in dit soort wedstrijden opstaat en de ploeg bij de hand neemt. Maar hij was vanavond welhaast volledig onzichtbaar. De vraag begint zich steeds harder op te dringen of je wel kunt spelen met zowel Tadic als Chery in de basis en Schreuder zal wellicht toch eens keuzes moeten gaan maken. Wat we in elk geval inmiddels toch mogen zeggen is dat Tadic tot dusverre niet brengt wat je van iemand met zijn status mag verwachten.
Opnieuw een blessure, ditmaal van Bisschoff. Het begint echt zeer zorgelijke vormen aan te nemen, we houden helemaal niemand over op deze manier.
Inzet
Die was er wel, maar met zo veel stupide eigen fouten is het vechten tegen de bierkaai, dan behaal je nooit een resultaat. Dit zal het vertrouwen van de ploeg ook wederom geen goed doen.
Conclusie
Iedereen had op voorhand een verlies tegen Juventus ingecalculeerd. Dat is ook helemaal geen schande, die club heeft immers spelers rondlopen die in hun eentje evenveel waarde vertegenwoordigen als onze hele selectie. Maar net als tegen Cambuur en Excelsior is het opnieuw de manier waarop je verliest die enorm veel frustratie oproept bij de achterban. Het zijn namelijk vaak kinderlijk eenvoudige en hele domme, onnodige fouten overal op het veld die keer op keer tegendoelpunten inleiden. En het zijn ook telkens weer dezelfde fouten, onze spelers lijken er totaal niets van te leren. Vandaag had je zelfs twee bijna identieke goals bij de eerste en de vijfde treffer, waarbij onze verdediging veel te hoog op het veld staat en onze keeper veel te laat uitkomt. En dat gebeurde tegen Cambuur ook. Maar onze ploeg blijft maar volharden in die fouten en leert er niks van. Dan mag de tegenstander nog zo goed of nog zo slecht zijn, als je zelf dit soort kansen blijft weggeven dan lijkt het gewoon helemaal nergens op. En dat is uiterst zorgelijk. Bovendien lijkt – in tegenstelling tot vorig seizoen – de drang naar voren volledig verdwenen. Er is geen gecoordineerd afjagen meer te bespeuren; Linssen rent vaak maar een beetje in zijn eentje als een dolle voorin rond en Lebreton dendert soms vooruit, maar als hele ploeg gericht druk zetten zien we eigenlijk nauwelijks meer. En juist dat was hetgene wat NEC vorig seizoen zo leuk en effectief maakte. Deze ploeg kan dat helaas (nog) totaal niet. De spelvreugde lijkt ook volledig zoek, al zal dat ongetwijfeld mede liggen aan de recente resultaten. Zondag staat de thuiswedstrijd tegen Go Ahead op het programma, maar ook die lijkt onder de huidige omstandigheden eerlijk gezegd een kansloze onderneming. We moeten hopen dat de lange interlandbreak die vervolgens aanbreekt onze trainingsstaf eindelijk de kans biedt om de hele boel te resetten en eindelijk wat patronen en vastigheden in deze groep te krijgen. Dat zal echt moeten, anders gaan we een zeer, zeer moeilijk seizoen tegemoet.
