Na een kansloze uitschakeling in de Champions League en een slechte pot tegen PEC Zwolle – die we desondanks toch wisten te winnen en die vooral herinnerd zal worden als de wedstrijd waarin Per Schuurs een triomfantelijke terugkeer op de Nederlandse velden maakte – stond vandaag de eerste echte test van het seizoen voor de deur. Feyenoord kwam namelijk op bezoek in de Goffert. Vorig seizoen streden wij zowaar nog lange tijd met de Rotterdammers om plek 2 (!) in de Eredivisie. Het blijft echter afwachten wat dit seizoen gaat brengen, want NEC speelt voor het eerst in zeer lange tijd een dubbel programma met Europese wedstrijden. Bovendien zagen we ook een ongekend hoog aantal mutaties in de ploeg, met een slordige 15 uitgaande en 14 inkomende transfers. Feyenoord is de zomer echter ook niet ongeschonden uitgekomen. Ondanks een Champions League traject voor de boeg, was de focus in Rotterdam vooral op kostenbesparing. Vorige week werd hun topscorer Ueda nog verkocht, terwijl op de valreep een transfer naar de zandbak van Hadj Moussa werd tegengehouden. Een flinke persoonlijke tegenvaller voor de Algerijn, die er zo van ondersteboven was dat Feyenoord besloot om hem vandaag een dagje vrijaf te geven. Lekker voor ons. Wie ook een dagje vrijaf hadden waren de Feyenoord-supporters, want na de misdragingen van de ‘Rotterdam Fanaticals’ in Leeuwarden vorige week had Feyenoord besloten om ook hun uitsupporters een dagje vrij te geven.
Feyenoord moest het vandaag zonder uitpubliek doen. Foto: Rob Koppers
Het mooie aan zo’n voetbalseizoen met Europees voetbal is dat je nooit lang kan treuren over een tegenvallend resultaat. Dat geldt voor de spelers, maar zeker ook voor de supporters. Binnen een paar dagen komt het volgende potje al weer in beeld en ontstaat vanzelf het gevoel van verwachting en hoop dat daar bij hoort.
En dus konden we ons na de wedstrijd tegen FK Bodø/Glimt gaan opmaken voor de uitwedstrijd tegen PEC Zwolle. Een paar uitzonderingen daargelaten, zijn alle tegenstanders in de Eredivisie in staat om het een NEC dat niet op 100% speelt, moeilijk te maken. Het was dan ook weer spannend hoe de ploeg na ‘Bodø’ voor de dag zou komen. Nou, niet best, kunnen we al verklappen.
In de basisopstelling was Nuytinck de vervanger van Pereira, Storm kon daardoor naar zijn positie rechtsachter. Monteiro speelde voor de geblesseerde Nejasmic. Het was niet de hoofdwond die Darko aan de kant hield, maar een andere blessure. Hopelijk snel weer fit.
We weten dat Nuytinck niet de beste opbouwer is en als je dan ook Nejasmic nog mist, doe je als team wel een paar jasjes uit. Monteiro was, vooral in de eerste helft, een bron van onrust. Nuytinck deed wat ie goed kan: op allerlei manieren ballen wegjassen.
Kijken we naar de rest van het team dan zie je dat bij Bischoff, Lebreton en vooral Fonville, de frisheid er op dit moment niet is. Fonville werd steeds voorbijgelopen, veroorzaakte een penalty, viel ongelukkig op zijn schouder en heeft gewoon rust nodig (ook nog een WK gespeeld hè). Hij werd in de rust vervangen door Kabar. Die maakte weer geen beste indruk.
Alles bij elkaar stond er toch wel een behoorlijk gemankeerd team in het veld, dat de eerste Europese weken niet geweldig verteerd heeft. Maar met Sandler, Kaplan, Geiger en een hopelijk steeds fittere Schuurs (waarover dadelijk meer), is er wel versterking in aantocht.
Drie keer hetzelfde? Zoek de verschillen (zie hierna). Foto: Bleum
Net thuis van FK Bodø Glimt – NEC, gekeken met een maat in het Waterkwartier, het verre Westen, kan ik met de Europa League leven. Een paar fouten door gebrek aan ervaring in de 1ste wedstrijd en domme pech in de 2de kostten ons de kop.
Bodø was goed, maar ik sloeg niet stijl achterover van hun creativiteit. Ze spelen georganiseerd, gedisciplineerd, geconcentreerd, technisch goed en hebben automatismen in de ploeg. Een maatje te groot vind ik tè grote woorden. Tottenham Hotspur en HSV waren destijds 4 maten te groot. Bodø speelde in De Goffert reactief en had niet de drive en het tikkie-takka waarmee NEC kan spelen. Dat konden de 10 van NEC niet laten zien boven de poolcirkel. Er is echter geen reden de moed te verliezen.
Je weet dat je in een ander bakje bent beland wanneer de KNVB je weekendse Eredivisieduel uit het schema knikkert zodat je je optimaal kunt voorbereiden op Europees voetbal. Helaas was de uitgangspositie voor de wedstrijd van vanavond niet bepaald hoopgevend: een 1-3 tussenbalans wegpoetsen in een zwaar uitduel op kunstgras boven de poolcirkel tegen een gepokte en gemazelde tegenstander. Ga er maar aan staan. Maar goed, met Schreuder’s ploeg weet je het maar nooit. Vorig seizoen werden juist sterkere tegenstanders bij de strot gegrepen en waren de resultaten buitenshuis ook prima. Bovendien was daar nog die hele late 1-3 en bijna zelfs nog de 2-3 in de Goffert, waardoor je als NEC-fan toch de hoop houdt dat Bodø/Glimt geen onverslaanbare machine is, maar dat je ze echt wel pijn kunt doen. Die hoop was genoeg voor een toch best indrukwekkend aantal supporters om af te reizen naar het hele hoge noorden, waarvoor hulde. Wie echter gehoopt had om in elk geval nog een keer NEC in het echie te mogen aanschouwen onder het genot van de befaamde Champions League hymne kwam helaas bedrogen uit; die knuppels van Bodø/Glimt startten namelijk voorafgaand aan de wedstrijd godbetert het Europa League deuntje in! Je verzint het niet. Zelfs dat is ons niet gegeven.
