Normaal gesproken zakt na een slechte wedstrijd van ons cluppie de woede en de frustratie enkele uren later wel weer een beetje weg, om vervangen te worden door gelatenheid, berusting, een verzuchtend “Nou ja, volgende keer beter”. Het is nu een goede drie uur na het laatste fluitsignaal en ik weet niet hoe het in de rest van de NEC-minnende huiskamers is, maar ik voel me deze avond met de minuut alleen maar gefrustreerder en kwader worden. Zo kwaad dat ik in de pen wil kruipen om de frustratie van me af te schrijven. Een van de bitter weinige daden van rebelsheid die je als supporter van onze club dezer dagen nog rest. Een impotent rondmaaien van gebalde frustratievuistjes richting een ongeïnteresseerd ogende kolos.
Sjaak schiet raak: De 92ste minuut
Ik verafschuw dit hele seizoen, maar ik koester de 92ste minuut van gisteren. Het striemende fluitconcert, de emoties en de boosheid horen bij een degradatie. Het is puur en pijnlijk tegelijk. Spelers die zich ter aarde storten of in hun shirt kruipen zijn ook bekende plaatjes. Vlak voor de tribune valt Leiwa, Johnsson zit tegen … Lees meer