Te midden van alle euforie en festiviteiten zou je bijna vergeten dat de competitie nog niet voorbij is. Sterker nog, drie dagen na de kampioenswedstrijd en twee dagen na de huldiging, moesten onze kampioenen al weer aantreden. Ditmaal was FC Oss de tegenstander. Ook al staat er eigenlijk niks meer op het spel, er zijn natuurlijk nog wel wat records te breken. De 100 punten grens, de 100 doelpunten grens, en de topscorers titel kunnen allemaal nog een prooi worden voor de trots van Gelderland.
Geen categorie
Sjaak schiet raak: Onvergetelijk!
Het hoofd doet pijn, de benen zijn verzuurd en de knip is leeg, maar het was het allemaal waard om een kampioensschap te vieren na 40 schaalloze jaren. Een bekroning op een ijzersterk seizoen en een dikke streep door het wanbeleid, het vertoonde spel en het gebrek aan teamspirit van de jaren daarvoor. Er staat weer een groep die wil en er viel ook weer eens af en toe wat te genieten in de Goffert. Het is allemaal nog wel erg fragiel, zowel technisch als financieel, maar wie maalt daar nu om, het is feest. Vrijdag, eergisteren, gisteren, vandaag, morgen en overmorgen. Hup Eniesee!
De DTH Awards zijn terug!
Ja ja, u ziet het goed! Alsof we nog niet genoeg te vieren hadden, zijn ook de ultieme rood-zwart-groene prijzen weer in ere hersteld.
We hebben het vorig seizoen eerlijk geprobeerd. Er werd achter de schermen flink gewikt en gewogen. Drie categoriën stonden zelfs al kant en klaar in de steigers. Maar toen sloeg de twijfel toe. De sfeer rond de club werd steeds grimmiger. Op de DTH burelen was de stemming ook bepaald niet zonnig. Wat dus te doen met de prijzen der prijzen? Moesten we tegen de heersende stemming in op traditionele wijze de uiterst spaarzame lichtpuntjes gaan uitfilteren? Of moesten we misschien met de Awards op de cynische toer gaan?
KAMPIOENEN!!!!!!!
JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
*hijg*AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!
De buit is binnen, de champagne mag open. Zes wedstrijden voor het eind, met een huizenhoge voorsprong op de concurrentie (welke concurrentie? Ha, juist, inderdaad!), met de lente nog maar net ontloken, pakt ons NEC het kampioenschap!
Tuurlijk, de wedstrijd was prut, de winst miniem (1-0), maar kom op, wie maalt daar nu om? De winst is wat telt. NEC komt, na een jaar afwezigheid, weer met opgeheven hoofd terug in de Eredivisie. Daar waar wij gewoon thuis horen. En zo is het, en niet anders, en potdikke wat zijn we blij!
We mogen dan een van de zwartste jaren in de clubgeschiedenis achter de rug hebben, zo’n kampioenschap meemaken na veertig jaar is toch ook wel een belevenis op zich.
Het wat? Het wedstrijdverslag? Echt? Nou vooruit dan. Maar daarna weer verder feesten!