Al weken wordt er bij NEC geroepen dat het vertrouwen groeit en dat de omkeer in zicht is, maar tot dusverre laten de resultaten nog altijd flink te wensen over. De laatste thuiswedstrijd tegen Jong Utrecht was weliswaar een 4-1 zege, maar dat mag tegen een van de zwakste broeders in de competitie geen verrassing heten. Vorig weekend werd een 4-2 achterstand in tegen de Eagles nog knap weggepoetst, maar kregen we dus wel weer vier goals om de oren en sta je aan het eind van de dag toch slechts weer met een schamel puntje. En dat terwijl de concurrentie voor een play-off plek steeds verder uit het zicht verdwijnt. Vanavond moest daar verandering in komen, want Almere City kwam op bezoek in de Goffert. De uitwedstrijd tegen Almere in oktober was het begin van de ineenstorting van de ploeg van De Gier; een prima opponent dus om de heropstanding tegen in te leiden. Ex-NEC speler Loen was bovendien geblesseerd, dus was er vanavond ook geen kans op het ex-NEC syndroom waar we aan lijken te lijden: dat voormalige of verhuurde NEC spelers tegen ons een extra tandje bij schakelen. Bij ons was Overtoom niet beschikbaar. Waar Dijkstra zijn verwachte vervanger was, daar besloot De Gier om Bruijn en Labylle op het middenveld te zetten naast Van den Berg. Sanniez kwam daardoor op linksback en Joppen kreeg weer eens een basisplek op rechts.


