Mark De technische avond georganiseerd door de supportersvereniging was een avond van twee gezichten, letterlijk en figuurlijk. Aan het woord kwamen namelijk Technisch Directeur Remco Oversier en hoofdcoach Pepijn Lijnders; de eerste met een duidelijk en hoopgevend verhaal over de toekomst van onze club, de tweede met een ietwat warrig betoog dat meer vragen opriep dan het beantwoordde.
Remco Oversier in gesprek met Jochem van Gelder. Foto: Rob Koppers
Oh jee. Dat is tegenwoordig de eerste gedachte als je ziet dat NEC weer een uitwedstrijd voor de boeg heeft. Het mocht vanavond dan wellicht tegen het inmiddels ‘nietige’ RKC Waalwijk zijn, dat haar gloriejaren al enige tijd achter zich heeft en dit seizoen anoniem achterin bungelt in de Juup (plekje achttien bij aanvang van dit duel), maar NEC bakt er de laatste maanden ook tegen het plankton van de Eerste Divisie bitter weinig van. Zeker buitenshuis. Pep knutselt intussen verder. Braken was ditmaal het kind van de rekening. Hij moest op de bank beginnen ten faveure van Achahbar. Rayhi is helaas weer enkele weken geblesseerd en dus mocht Langil op rechts opdraven. Achterin kreeg Joppen de voorkeur boven Heimloth.
Vanavond stond de wedstrijd op het programma waarvan een maand of twee geleden nog gezegd werd dat het de sleutelwedstrijd van dit seizoen zou worden voor het kampioenschap van de Jupiler League. Hoe anders is de situatie inmiddels echter. Fortuna zit al wekenlang in het slop en ontsloeg zelfs coach Oliseh. NEC haalde ook een nieuwe coach aan boord, maar die weet tot dusverre zijn mooie theoriën nog niet succesvol te vertalen in het veld. Vooral uit is het bij ons al wekenlang diepe treurnis, maar ook de laatste thuiswedstrijden waren ondanks gunstige uitslagen bepaald niet om over naar huis te schrijven. Beide ploegen spelen inmiddels zelfs tweede (en derde) viool, want Jong Ajax voert nu de biercompetitie aan. En ook andere clubs (Emmen, Telstar) ruiken bloed. Desalniettemin zou je bij winst natuurlijk wel een zeer comfortabel gat van zeven punten slaan met de ploegen die er daadwerkelijk toe doen.
Waar NEC thuis de punten nog wel bij elkaar sprokkelt, daar is het nu al wekenlang een drama buitenshuis. Tot dusverre werden alle drie uitduels na de winterstop kansloos verloren. En als we zeggen ‘kansloos’, dan bedoelen we niet alleen qua uitslag maar ook qua voetbal. Hoog tijd dus om aan die pijnlijke reeks een einde te maken. En een bezoekje bij de nummer 14 op de ranglijst leek daar op voorhand een goed moment voor. MVV had vorige week dan wel gewonnen van Cambuur, maar uit de vijf voorgaande duels hadden de Maastrichtenaren slechts één schamel puntje weten te sprokkelen. Bovendien had onze spelersgroep de afgelopen week een goed gesprek gehad met Lijnders, waarin was aangegeven dat de spelers het hoge afjagen van Pep nogal risicovol vonden en ze liever wat meer zekerheid wilden. Lijnders gaf toe aan dit verzoek, waardoor aanvallende middenvelder Kadioglu het veld moest ruimen voor controlerende middenvelder Kevin Jansen en NEC wat meer inzakte. Ook keerde Golla na een schorsing terug in de ploeg voor Sturing.
Waar je zou verwachten dat de spelers hun tactische gelijk zouden willen bewijzen aan Pep met deze meer behoudende speelwijze, was daar in de eerste fase van de wedstrijd bitter weinig van te merken. MVV startte fel en NEC kwam nauwelijks aan voetballen toe. De spaarzame keren dat we in balbezit kwamen, waren we de bal ook binnen luttele seconden weer kwijt. Tot overmaat van ramp was het eerste echte schot op goal van MVV in de 15e minuut ook meteen raak. Uitgerekend Kevin Jansen verspeelde klungelig de bal, die werd opgepikt door Yilderim. Die haalde van zeer grote afstand uit, maar omdat Delle iets te ver voor zijn doel stond zeilde de bal zowaar over hem heen het doel in. Daarna ging het van kwaad tot erger bij NEC. De foute passes en simpel ingeleverde ballen stapelden zich in rap tempo op. Na een goed half uur voetbal verdubbelde MVV zelfs de voorsprong na een half gehakt lobje van Nys, in zo’n beetje de tweede (halve) kans van de wedstrijd. NEC stelde er in het restant van de eerste helft werkelijk helemaal niks tegenover. Het was wederom diep bedroevend wat onze ploeg op de mat legde.