En weer gaat er een week voorbij zonder noemenswaardige activiteit op Stadionplein 1. Het is het seizoen in een notedop: saai, doods en gezapig. We pakken een puntje hier, verliezen een puntje daar, en eindigen dit seizoen ongetwijfeld ergens in de grijze middenmoot (rond plek 7-10), met misschien een play-off toetje waar we dan na één ronde weer uit liggen. Wilco noemde het al een overgangsjaar, wat blijkbaar impliceert dat wij supporters maar even niet moeten klagen want we mogen dit seizoen niks verwachten. Lekker makkelijk natuurlijk. Wat als ze volgend seizoen na twee tegenvallende maanden ook gewoon weer zeggen dat het een overgangsjaar wordt, moeten we dan ook weer gelaten terug in de mand? Een overgang naar wat, precies? En wanneer krijgen we eindelijk eens, zoals ze dat in Rotterdam zeggen, geen woorden maar daden? Wat is het plan? Waar zijn de lijstjes met actiepunten? Welke vorderingen worden er gemaakt, afgezien van centjes besparen? Financiële restricties zijn een middel, geen doel. Het is absoluut belangrijk dat we financieel gezond worden, maar dat doe je niet puur en alleen door eindeloos te snijden in het budget en door de kwaliteit van je selectie uit te hollen. Er moet ook een plan tegenover staan, een manier om je inkomsten te verhogen en publiek naar het stadion te lokken. En daar zijn bij een voetbalclub de sportieve prestaties cruciaal voor. Een nieuw stadion is leuk, maatschappelijke activiteiten zijn leuk, maar als er geen hond komt kijken naar de wedstrijden omdat het voetbal niet om aan te gluren is, dan heb je er bitter weinig aan.
Lees meer
