We kunnen nog een hele boom opzetten over de enorme deceptie van vorige week in de beker, maar ondertussen draait de Eredivisiecaroussel gewoon door. En in die Eredivisie heeft NEC nog altijd prima papieren om een uitstekende eindklasering te behalen. Daarvoor moest er idealiter echter wel een resultaat gehaald worden tegen de tegenstander van vanavond: FC Twente. Geen tijd voor treuren dus, onze ploeg moest vanavond alweer vol aan de bak in Enschede. En dat zou opnieuw een moeilijk verhaal worden, want de Tukkers draaien na een zeer stroef begin van het seizoen inmiddels als een tierelier. NEC daarentegen zwoegt en menig NEC-supporter begint inmiddels te vrezen dat het seizoen net iets te lang duurt. De schorsing van Kaplan en het wegvallen met een blessure van Onal zijn bovendien ook flinke aderlatingen. Aan Twente-zijde troffen we vanavond uiteraard Nijmegenaar Bart van Rooij, die vorige week nog de publiciteit haalde door in NEC-shirt de bekerfinale bij te wonen. Wie echter zou hopen dat Bart ons vanavond iets zou gunnen zal echter bedrogen uitkomen, want Van Rooij is en blijft op en top prof en verdedigt momenteel de kleuren van Twente.
Mark
Zo zagen wij het: AZ – NEC – De bekerfinale
Pien in de buuk, niet kunnen slapen, zenuwen zenuwen zenuwen. Er zullen weinig rechtgeaarde NEC-fans zijn die hier dit weekend niet mee geworsteld hebben. NEC ging vandaag immers voor de zesde (!) keer op herkansing voor de eerste echte grote prijs in haar 125-jarige clubgeschiedenis: de KNVB beker. Twee jaar geleden sneuvelden we in het zicht van de finish tegen Feyenoord. Vandaag moest die pijnlijke nederlaag rechtgezet worden. Maar dit moest dan wel gebeuren tegen de verliezend finalist van vorig seizoen: AZ Alkmaar. En de Alkmaarders hebben de laatste weken na een moeizame eerste seizoenshelft – waarin ook de coach sneuvelde – de boel weer aardig op de rails. Wel won NEC beide Eredivisieduels tegen de Alkmaarders dit seizoen, maar dat was een AZ zonder bepalende spelers zoals Clasie. De Alkmaarders hadden in hun doordeweekse Europacupwedstrijd een volledig B-elftal opgesteld, dus vermoeidheid kon geen excuus zijn. Maar wellicht dat het reizen en de verstoring van de trainingsweek NEC alsnog in de kaart kon spelen?
Zo zagen wij het: NEC – Feyenoord
De weken van de waarheid zijn aangebroken. Waar we in voorgaande jaren rond deze tijd al blij waren als we de 35-puntengrens doorbroken hadden en in de mix zaten voor de play-offs voor Europees voetbal, daar is dit seizoen er eentje van de absolute buitencategorie. NEC staat immers derde en is nog volop in de race voor de tweede plek en daarmee directe plaatsing voor de Champions League. De wedstrijden van vandaag – tegen de nummer twee Feyenoord – en over twee weken – tegen de huidige nummer vier FC Twente – zijn daarbij cruciaal. Bovendien pakken we en passant ook ‘nog eventjes’ de bekerfinale mee volgende week, waar we voor het eerst in onze 125-jarige clubgeschiedenis een echte hoofdprijs kunnen pakken. Maar goed, op advies van onze coach en spelers pakken we het wedstrijd per wedstrijd aan, te beginnen deze middag dus met Feyenoord dat op bezoek kwam in de Goffert. Volgens de club en de landelijke media was iedereen in het Roterdamse geblesseerd of ziek, maar aan de aftrap stonden toch gewoon de meeste namen op het formulier die je daar zou verwachten. Inclusief, Valente, Moder en Hadj Moussa dus. Hoeveel van dit alles zand strooien van Feyenoord was en hoeveel ze echt kwakkelen was afwachten, maar uiteindelijk moest het voor onze ploeg niet uitmaken. NEC speelt immers ongeacht de tegenstander hetzelfde spel, slechts met wat accentveranderingen hier en daar als het wedstrijdverloop daarom vraagt. Waar de druk vandaag ongetwijfeld vooral bij Feyenoord lag, daar gierden de zenuwen bij het gros van de NEC-fans desondanks wel door het lijf. Zelden waren we zo dicht bij een mirakelseizoen en dan zijn de verwachtingen toch wel huizenhoog en de belangen groter dan ooit. Het gegeven dat we deze middag zowaar favoriet waren tegen de huidige nummer twee van de competitie zegt alles: wat maken we toch mee allemaal en hoe lang kan dit goed blijven gaan….?
Zo zagen wij het: Excelsior – NEC
Na een interlandweek – met een record aantal NEC’ers op landendienst – die helaas werd overvleugeld door de ‘paspoortaffaire’ waarin ook Chery en Misidjan werden opgeslokt, konden we ons vanavond gelukkig weer focussen op NEC. Met Chery. Want onze aanvoerder kreeg net op tijd groen licht van de IND om weer mee te mogen voetballen. Ook Misidjan is inmiddels weer speelgerechtigd. En dat is maar goed ook – vooral van Chery dan – Want we gaan cruciale weken tegemoet. De eindfase van de competitie is immers aangebroken, met ook nog de bekerfinale over twee weken. Die cruciale fase werd vanavond afgetrapt in Rotterdam tegen de kleine broer van onze grootste concurrent voor plek 2. Je verzint het niet dat je zo’n zin in deze fase van de competitie uberhaupt kan schrijven, maar goed. Het is wel de waarheid – althans, voor even nog, want om echt mee te blijven doen om die bovenste plekken moest er vanavond dus wel gewonnen worden van gastheer Excelsior. De thuisploeg staat 16e en vecht daarmee nog nadrukkelijk voor lijfsbehoud. Van onderschatting mocht dus zeker geen sprake zijn, al scoort Excelsior wel moeilijk en heeft het inmiddels al zes duels op rij niet meer gewonnen. 29 goals scoorden de Kralingers tot dusverre, tegen 69 (!!) voor NEC. Aan Rotterdamse zijde troffen we met Stijn van Gassel op doel en Ilias Bronkhorst op rechtsback twee oud-NEC’ers. Daarbij was vooral een interview met Bronkhorst eerder deze week nogal opvallend, want die tekende aan dat hij zich miskend had gevoeld (“twee verloren jaren”) bij NEC. Jammer toch, zo’n opmerking, want het getuigt van weinig zelfkennis als je niet kunt accepteren dat je concurrent Van Rooij simpelweg de betere back is. Daarom speelt Ilias nu bij Excelsior en Van Rooij bij Twente. Soit, we liggen er verder maar niet wakker van.