En zo ging Faber gisteren via de A50 en A28 naar Groningen om zich te laten presenteren als nieuwe trainer van de plaatselijke FC. Van mij mag Faber naar Groningen hoor, zo werkt dat in de voetballerij. Faber is vooral bezig met zijn eigen ambities, net als de spelers en als er dan een “grotere” club komt dan grijp je die kans.
Maar dit is geen standaard voorbeeldje van club hopping. Hier speelde vooraf meer. In voetbalminnend Nederland zal 99% van de mensen denken dat NEC (lees Van Ingen en de rest van het technisch hart) de trainer opgelegd heeft om Santos niet op te stellen. Faber, op z’n pik getrapt, is op zoek gegaan naar een alternatief en vond Groningen. Alleen de club zelf valt te verwijten dat Faber is vertrokken. Dom van NEC, want Faber is een prima trainer. Een op het oog logisch verhaal. Voor het overgrote deel van Nederland die niet alle feiten kent komt Faber er dus redelijk onbeschadigd en als winnaar vanaf in deze kwestie. In Groningen is ook iedereen blij. In Nijmegen en omstreken liggen de verhoudingen toch wel anders. Maar kennen wij de feiten eigenlijk wel? En is de mening niet vooral gebaseerd op gevoel?