Vierendertig. Het is een magisch nummer. Letterlijk, want voor de wiskunde-nerds onder jullie is vierendertig namelijk de ‘magische’ som als je elke rij en elke kolom optelt in een magisch vierkant. Vierendertig is traditioneel gezien het aantal punten dat je als Eredivisieclub nodig hebt om niet te degraderen (al waren wij uiteraard in 2017 de uitzondering die de regel bevestigt. In 2014 bleven we er met 34 punten nog wel in, terwijl we in 1997 de nacompetitie overleefden met 32 punten. Het kan verkeren). Vierendertig is het aantal wedstrijden dat we in een seizoen zouden spelen als we op het hoogste niveau zouden uitkomen. Internetregel 34 stelt dat als iets bestaat, er por ehh…. Vierendertig was het nummer van de gevangeniscel van Edmond Dantès in de beroemde roman “De graaf van Monte Cristo” van Alexandre Dumas (beter bekend van “De drie musketiers”). Dantès’ motto was ‘Wacht en hoop!’, een motto waar veel NEC-supporters zich inmiddels wel mee kunnen vereenzelvigen en dat langzamerhand het credo van Mario Been (“Alles komt goed”) begint te vervangen.
Vierendertig is ook het aantal punten dat de selectie zich als doelstelling had gezet voor de winterstop. En toegegeven, we waren er heel dicht bij. Met vierendertig punten hadden we nu op de vierde plek gestaan, slechts één puntje achter De Graafschap, die gezien worden als serieuze titelkandidaat, en drie punten achter Almere City. Hoe anders kan het echter lopen. In de laatste wedstrijd voor de winterstop, tegen een laag geklasseerde maar in goeden doen verkerende tegenstander (TOP Oss), legde onze ploeg een draak van een wedstrijd op de mat. Weg doelstelling, voorlopig weg ook de titelaspiraties. Cambuur gaat als heer en meester voorop en heeft inmiddels al twaalf (!) punten voorsprong op ons. Bovendien hebben de Friezen een doelsaldo van +38. Plus achtendertig! Daar steekt onze +13 wel heel karig tegen af.
