Daar was hij dan eindelijk: de seizoensstart van 2022-2023. Na een veelbelovende terugkeer op het hoogste plan, waar we ondanks een dramatisch verval in de tweede seizoenshelft toch tot op de slotdag mee deden om Europese play-offs, wordt dit het seizoen van de waarheid. Voetbalwijsheid leert immers dan een tweede seizoen na promotie altijd het moeilijkste is. We ondervonden dat zelf ook in 2017. Het is de club er dan ook alles aan gelegen om niet in diezelfde valkuil te trappen. Althans, dat zegt men. De kaartprijzen gingen omhoog, want alleen op die manier konden we volgens Van Schaik voetballers als Schöne bij de club verwelkomen. Van Leeuwen haalde met Tannane en Kramer twee veelbelovende spelers binnen, maar wist tot dusverre de veelbesproken spitspositie nog niet goed in te vullen. Marques werd gehaald, maar die wist in de voorbereiding bepaald nog niet te overtuigen. Wel werd Duelund opnieuw gehuurd, waardoor we tenminste op de flanken een redelijke bezetting hebben. Al zou een extra vleugelspits ook geen overbodige luxe zijn. En afgelopen week werd plots Cillessen triomfantelijk aangekondigd. Dat is uiteraard wel een absolute stunt, al kan de Nijmeegse nuiler in mij niet nalaten om te denken dat we dat geld toch beter aan een goede spits hadden kunnen spenderen. Maar wie weet: wellicht groeien de financiële bomen bij NEC inderdaad weer de wolken in, zoals velen graag geloven. Als ploeg gaan we er uiteraard zowel sportief als qua aanzien flink op vooruit met Jasper; niets ten nadele van Branderhorst overigens.
