De redacteuren en columnisten van De Trouwe Honden zijn bevoorrechte mensen. Wij kunnen ons verdriet, woede en frustratie op therapeutische basis van ons afschrijven. Dat scheelt weer gauw een stuk of twintig afgetrapte stoeltjes op het veld. Bijkomend voordeel is dat wij volgend jaar niet op het beton hoeven te zitten. Want verlengen van je seizoenkaart is nu een must, zulks op straffe van verbanning voor het leven uit de Goffert, ook als het straks weer beter gaat.
Superlatieven schoten de afgelopen dagen tekort bij supporters, spelers en bobo’s in hun meer en soms ook minder oprechte pogingen de dramatische degradatie te kwalificeren. Het drama zat hem niet in een enerverende ontknoping, daarvan was geen sprake, maar vrij letterlijk in het geboden spel. Precies daarin schuilt de verklaring dat de meeste supporters afgelopen zondag niet bijster opgewonden waren (een paar handen vol beroepsheethoofden daar gelaten), maar mat en uitgeblust. Er zat gewoon helemaal niks meer in, het doomscenario was onvermijdelijk.