Bij NEC beseft iedereen wat er op het spel staat

Spelers krijgen op eerste werkdag van 2008 een pittige looptraining.

De Goffert, zondagmor­gen om half elf. Zo’n twintig NEC- supporters wachten op het voorplein van het stadion op het begin van de eerste training van het nieuwe jaar. Na het rampjaar 2007 (zeven overwinningen, zes­tien nederlagen en zeven gelijke spelen in competitieverband) móet het in 2008 beter, zo weet in­tussen iedereen bij de Nijmeegse club.

Zelfs ‘ Beu’, de eeuwig optimisti­sche clubman, legt enige realiteits­zin aan de dag: „Een plek bij de eerste vijf zal nu wel lastig wor­den.” „ Degraderen zou alles op losse schroeven zetten”, erkent Han Weijers, de drijvende kracht ach­ter de vorige én de komende ver­bouwing van het stadion. „ Maar geloof me, zo ver komt het niet. We zijn hard bezig het elftal te ver­sterken.” De spelers krijgen, na een pittige bespreking, een minstens even pit­tige looptraining voor de kiezen, vijf rondjes van twee kilometer door het park. Alleen de keepers mogen iets eerder afhaken. „We gingen iets te hard”, legt Rein Baart uit.

Terwijl de diehards in het waterige zonnetje staan te kleumen, par­keert ‘Beu’ zijn auto bij de ingang van het stadion, draait het raam­pje open en zet de geluidsinstalla­tie op tien. Uit de speakers klinkt Nijmegen, het lied dat oud- speler Björn van der Doelen vorig jaar op­nam. „Een vriend van me”, zegt ‘ Beu’ met een hoofdknik naar zijn eigen auto. Mario Been ziet er alweer een stuk beter uit dan een week eerder. Na het debacle tegen Willem II zat de anders zo levenslustige Rotterdam­mer er bij als een dood vogeltje, mede doordat hij flink last van griep had. „Ik heb na die wedstrijd vier dagen op bed gelegen. Alles kwam eruit. Is wel goed voor je ge­wicht, maar echt lekker voelde ik me niet. Dat heb ik trouwens elk jaar. Zal wel te maken hebben met de spanning die er uit moet.”

Onder de klamme lappen in Barendrecht bleef Been trouwens wel telefonisch in contact met Nij­megen. „Vooral met Carlos Aal­bers en Ron de Groot. We zijn er allemaal van doordrongen dat er iets moet gebeuren. Al blijven de middelen beperkt. Ik las van de week dat Carlos voor elke linie ver­sterking wilde. Ik ben al blij als we er deze maand twee nieuwe spe­lers bij krijgen. Daarbij kijken we natuurlijk ook naar het feit dat Jo­nas Olsson en Lorenzo Davids langdurige schorsingen hebben ge­kregen.” „Bovenaan het verlanglijstje staat een linkspoot die op meerdere po­sities inzetbaar is. Iemand die cen­traal en links op het middenveld kan spelen, en eventueel ook als back. Want ik moet er niet aan denken dat Youssef El-Akchaoui wegvalt.” Maar nóg belangrijker is het mentale aspect, beseft de oe­fenmeester. „We hebben nu nog maar één doel en dat is handha­ving. NEC is aan zijn stand ver­plicht om in de eredivisie te blij­ven. Ik ben een positief ingesteld mens, maar dat zal echt niet van­zelf komen.” De NEC-trainer lacht een beetje meewarig als hem ge­vraagd wordt of hij de misère een beetje van zich af heeft kunnen zetten in huiselijke kring. „ Geen seconde. In je omgeving word je er voortdurend aan herinnerd en an­ders heb je teletekst nog altijd. Ik ben de laatste tijd thuis niet de vro­lijkste geweest, maar dat is nu effe niet anders. Daarom ben ik wel blij dat ik elke dag dat hele stuk naar huis moet rijden. Heb ik een uurtje om alles kwijt te raken.”

Bron: De Gelderlander

Reageer via DTH Facebook of deel via social media of mail.
error: Het kopiëren van content is niet toegestaan