Vanochtend stond de laatste training op het programma voor De Derby. Dat de NEC supporters onze spelersgroep de afgelopen week al op diverse wijze op scherp proberen te zetten zal jullie ongetwijfeld niet zijn ontgaan.
Onze fotograaf Rob Koppers had zijn camera vanochtend ook weer mooi voor ons gepoetst en heeft de volgende fotoreportage voor jullie gemaakt.
Bij ons gieren de zenuwen al door ons lijf en zijn er helemaal klaar voor! Tot morgen!
#vitessegaateraan!
Al sinds 2001 delen een wisselende group NEC fans onder de naam De Trouwe Honden op ludieke wijze – soms kritisch, soms uitbundig, maar altijd met hart voor NEC – hun visie op onze mooie club. In de beginjaren gebeurde dit in papieren vorm medens het DTH fanzine (oorspronkelijk nog ‘Doggystyle’ geheten). Maar in 2008 werden ook wij uiteindelijk meegesleurd in de digitale revolutie en bieden we sindsdien via diverse incarnaties van deze website onze supportersblik online aan. Met ruim twintig jaar kopij onder de riem leek het ons een mooi moment om de oude fanzines weer eens af te stoffen en ons web-archief door te struinen op zoek naar leuke, memorabele en opmerkelijke stukjes, die we vervolgens schaamteloos kunnen herkauwen in deze ‘DTH Classic’ rubriek.
Deze keer nemen we je mee naar het jaar 2011 waarin Mark met jullie terugkijkt op de De derby.
Nog 11 nachtjes slapen en dan is het zover…de Gelderse derby Man, man wat heb ik er zin in! Deze wedstrijd wil je niet missen. Sterker, deze wedstrijd ga ik niet missen. Ondanks dat ik juist dan op Texel zit met familie. Hiervoor reis ik met liefde 3 uur heen en 3 uur terug. Dit … Lees meer
Het is nog niet eerder gebeurd, en nu dus ook niet, maar wel bijna: twee (of meer) spelers die evenveel stemmen krijgen. Uiteindelijk is het één stem verschil geworden.
De overwinning ging, misschien toch wel een beetje verrassend, niet naar Jonathan Okita. Het wonder Okita. De man die een paar jaar doelloos op veld en club ronddoolde. Zijn duelkracht, die van een visstick, was haast legendarisch, evenals de ontelbare keren dat hij na een geslaagde passeeractie de bal zomaar weer in de voeten van de tegenstander schoof. Scoren deed hij bijna nooit meer en na een uur voetbal was hij uitgeput.
Het wonder Okita. Hij oogt krachtig, doelgericht, verfijnd, alles wat hij niet was. Het is geweldig om naar te kijken. Spelers die zich doorontwikkelen tot volwaardige Eredivisie spelers, het is precies wat we nodig hebben om ons te kunnen handhaven.
Maar goed, Jonathan Okita is dus niet de DTH Speuler van de Maand September, dat is een speler die het qua verfijning duidelijk tegen hem af moet leggen, maar oh, dat fanatisme, die onverzettelijkheid, die blik in zijn ogen, iemand die je door De Derby heen kan slepen. Hij is in korte tijd uitgegroeid tot een lieveling van de fans, hij won vorige maand ook. De DTH Speuler van de Maand September is:
