Het nieuwe Eredivisieseizoen is onderweg, de transfermarkt is dicht en de eerste Europese stappen zijn inmiddels gezet met een gemengde uitkomst. Groot was de euforie na de overwinning op Olympiakos. En diep was de treurnis na de uitschakeling door Bodo/Glimmt, dat toch een maatje of twee te groot bleek.
Het verwachtingspatroon was enorm na een fantastisch Eredivisieseizoen met een historische eindklassering, gevolgd door een op het oog voorspoedige transferzomer en als klap op de vuurpijl de zege in het tweeluik met Olympiakos en de daaropvolgende Champions League hymne in de Goffert (maar, zeer curieus, niet in Noorwegen!). Hoe vaak Dick Schreuder de verwachtingen ook probeerde te temperen, wij supporters zijn korte termijn fanaten. Wat vandaag goed is kan volgende week prut zijn en vice versa. Het is inherent aan het supportersschap, maar als dingen even tegen zitten dan kan het ook tot grote irritaties en irreele verwachtingen leiden.
De Gelderlander kopte na het zwaarbevochten doordeweekse gelijkspel tegen Excelsior dat onze ploeg ‘nu al’ een ‘uitgebluste’ indruk maakt. Dit oordeel werd geveld over een ploeg met acht mutaties in de basisopstelling, met van de overige drie alleen Tadic een beoogde basisspeler (maar niet in de spits) en mogelijk ook Storm – juist een van de spelers die een aardige pot op de mat legde ondanks dat hij net een maand bij de club is en van het tweede niveau in Denemarken komt. En van Nuytinck is bekend dat hij ondanks een slepende enkelblessure stug doorspeelt omdat de club hem bitter hard nodig heeft. Met alle mogelijke trieste gevolgen van dien, gezien zijn uitvallen in de rust.
‘Nu al’ impliceert dat de spelers door hun opgebouwde reserves heen zitten. Echter, deze ploeg heeft een kleine dertig (!) mutaties ondergaan afgelopen zomer en de meeste spelers zitten juist nog in de verkennende en opbouwende fase van die reserves. Het is een tijdrovend proces van vastigheden inslijpen, gewend raken aan elkaar en de spelopvatting van Schreuder, in principe weer van vooraf beginnen.
De derde plek van vorig seizoen was fantastisch – een ongekend resultaat dat we wellicht nooit meer zullen evenaren. Het was een ‘perfect storm’ van een onorthodoxe tactiek, naaste concurrenten in mindere doen, de juiste klik op het juiste moment tussen spelers en een gezonde dosis inzet. Dat was niet de maatstaf, dat was een unicum waar we gedurende de zomer de vruchten van mochten plukken met astronomische transferinkomsten en Europees voetbal op het hoogste niveau, met daarmee gepaard gaand helaas een vertrek van dragende spelers zoals Sano, Onal en Ouaissa.
En dus is het nu toch echt gewoon even overleven. Nieuwe spelers moeten hun plek vinden en zich de speelstijl van Schreuder eigen maken, terwijl de club een dubbel programma moet afwerken. Dat is de harde realiteit. Iedereen wist wat Europees voetbal met clubs als Utrecht en Go Ahead deed, maar nu die realiteit zich aandient bij NEC is men plotseling Oost-Indisch doof. Schreuder’s tactiek deugt ineens niet meer – hij moet zich aanpassen aan het beschikbare materiaal -, Dusan Tadic heeft in zijn eentje de hele balans van het team verstoord, jonge talenten wordt een jaartje rijpen a la Onal niet meer gegund. Nee, deze ploeg hoort opeens te overwinteren in Europa en opnieuw de top 5 aan te vallen.
Enig realisme is op zijn plaats. Zo’n ‘perfect storm’ als vorig seizoen gaat niet – misschien wel nooit – meer gebeuren. De ploeg is niet ‘nu al’ uitgeblust, dit is een nieuwe ploeg in opbouw en moet binnen het kader van een zwaar dubbel competitieprogramma inhoud en automatismen gaan kweken. Dat kost tijd. En dat gaat met vallen en opstaan. Verwachten dat Schreuder zijn spelopvatting omgooit om te compenseren voor blessuregevallen is een drogreden; door zulke aanpassingen te verrichten voor korte-termijnresultaten krijg je aan de andere zijde van de weegschaal meer tijdverlies en verwarring met het inslijpen van spelprincipes en vastigheden. Het is een korte-termijnpleister die ons juist later in het seizoen parten kan gaan spelen.
We zullen simpelweg even door de zure appel heen moeten bijten. Dat is frustrerend, maar het kan niet altijd feest zijn. We zijn wel erger gewend bij NEC. Bovendien is er nog genoeg om ons aan vast te houden. Over twee weken staat er een flinke interlandbreak voor de deur waarin NEC eindelijk eens hard en gericht kan trainen. Spelers als Storm, Tahaui, Thomas en Bisschoff tonen al vroeg potentie, al missen ze (nog) inhoud. Schuurs lijkt veel sneller dan verwacht hersteld. Geiger toont zijn klasse. Deze ploeg gaat heus niet in degradatiegevaar komen dit seizoen. Die observatie, gepaard met een aantal zeer leuke Europese duels voor de boeg, moet onze fans toch zeker gelukkig houden? Al hebben we ontegenzeggelijk flinke stappen gemaakt het afgelopen jaar, we zijn en blijven wel NEC en daarbij past enige nederigheid en realiteitszin. Wat onze ploeg nodig heeft momenteel is onvoorwaardelijke steun, ook als het er even helemaal niet uit ziet en we een wedstrijd lang geen schot op doel weten te lossen. Schreuder en de club hebben dat verdiend. En ik twijfel er niet aan dat als we dat kunnen opbrengen als trouwe fans, we aan het eind van dit seizoen weer met een grote lach op onze gezichten staan. Even overleven. Alles komt goed.
Mark A