Net thuis van Bodø– NEC, gekeken met een maat in het Waterkwartier, het verre Westen, kan ik met de Europa League leven. Een paar fouten door gebrek aan ervaring in de 1ste wedstrijd en domme pech in de 2de kostten ons de kop.
Bodø was goed, maar ik sloeg niet stijl achterover van hun creativiteit. Ze spelen georganiseerd, gedisciplineerd, geconcentreerd, technisch goed en hebben automatismen in de ploeg. Een maatje te groot vind ik tè grote woorden. Tottenham Hotspur en HSV waren destijds 4 maten te groot. Bodø speelde in De Goffert reactief en had niet de drive en het tikkie-takka waarmee NEC kan spelen. Dat konden de 10 van NEC echter niet laten zien boven de poolcirkel. Er is echter geen reden de moed te verliezen.
Overigens, ook in het tweeluik tegen de Noren werd, vooral thuis, tè vaak, tè lang gebreid. Doelpogingen komen niet tot stand of stranden in een volgelopen strafschopgebied. Iedere keer weer die onontwarbare kluwen wol in de 16. Speel iets opportunistischer. Zoek iets lager op het veld, eerder èn sneller diepte en/of een 1-2 of kaats. Het loopt tè vaak vast richting òf op de as van het veld. Speel iets vaker via de zijkanten, alstublieft.
Dat badkuipincident had ons bespaard moeten blijven. Laat NEC zich als gast gedragen bij uitwedstrijden. Wilco van Schaik praatte zich niet overtuigend vrij door te zeggen dat NEC-personeel door de gang sjouwt, die in De Goffert als pre-preparation room dient voor de gasten. Trouwens, een pre-preparation room …, hou toch op. Er ligt een heel veld om warm te draaien.
Aan de radio gekluisterd
Bij het op TV zien van de spandoeken ‘Grave on tour’ in Noorwegen dwaalden mijn gedachten af naar 1983. Van de thuiswedstrijd tegen Brann Bergen herinner ik me niet zoveel. Volgens mij was het een wat gure avond, in de oude Goffert. Het eindigde in 1-1.
Tijdens de uitwedstrijd tegen Brann zat ik aan de radio gekluisterd, achter mijn bureautje in mijn ouderlijk huis in Grave. Langs de lijn kwam af en toe door. Op een gegeven moment met een goal, voor NEC! Ik rende de trap af om het nieuws te delen. 16 jaar oud was ik en NEC drieëntachtig (83).
In Grave kende ik niemand die NEC-supporter was. Nu reist er een Sektion Grave en nog veel meer volk uit Nijmegen en omgeving, naar verre oorden, zoals het Hoge Noorden, van Europa.
Inmiddels gaat NEC richting 126 jaar en speelt opnieuw Europees. De droom Champions League mag dan voorbij zijn, met deze selectie valt er nog genoeg te dromen dit seizoen.
De Europa League-poule belooft mooie wedstrijden, met thuis: Benfica, Stade Rennes, Omonia Nicosia en Levski Sofia. Away-trips kunnen gepland worden naar Juventus in Turijn, Dinamo Zagreb (revanche voor 2008), het Sloveense NK Celje en Ararat Armenia. Als je dat uit allemaal gaat meemaken, kom je nog eens ergens. Ik zie kansen. We gaan niet weggeblazen worden tijdens deze Europese tour.
Onze portie pech zal met de rode kaart van Gonzalo Crettaz, de ongelukkige botsing van Noé Lebreton en Darko Nejašmić en de eigen goal van Deveron Fonville wellicht nog niet voorbij zijn voor 2026/’27. Er is echter veel kwaliteit in huis. Er zijn jonge spelers die zich snel en veelbelovend ontwikkelen. Nu, eerst punten halen bij PEC Zwolle. De club zit in een positieve flow en leeft als nooit tevoren. Dat betekent niet dat we met ons hoofd in de wolken moeten gaan lopen. Wel, dat we een serieuze speler zijn. En dus kunnen dromen.