Zo zagen wij het: Feyenoord – NEC

Vier overwinningen op rij, een aardig trainingskamp met uitblinkende Japanners en een weer fitte Sandler, we hadden veel zin in de herstart van de Eredivisie. Waar we de competitie in augustus nog startten met een eenvoudig programma dat werd verprutst, biedt de herstart juist een pittig begin. Eerst Feyenoord, dan Go Ahead Eagles op woensdag voor de beker, gevolgd door FC Twente thuis, en Go Ahead uit. Ga d’r maar aan staan.

Eerst Feyenoord-uit dan maar. Door de blessure van Schöne en schorsing van Hoedemakers was het geen verrassing dat Rober Gonzales in de basis begon. Ook al hadden sommigen misschien gehoopt op Sano. Wel verrassend dat Tavsan niet in de opstelling verscheen en niet eens op de bank zat. Rara, wat was hier aan de hand? Meijer gaf duidelijkheid: er zijn transferperikelen rond Tavsan en die kon zich daardoor niet op de wedstrijd concentreren (zie verder onder ‘Dieptepunten’). Baas begon daardoor als linksbuiten en niet de net gehuurde Borges Sanches.

Uiteraard wilde NEC zich niet laten overlopen, wilde het hoog druk zetten, de vrije ruimte vinden, etcetera, maar dat lukte gewoon niet. De bekende hoge intensiteit van Feyenoord was onze ploeg te machtig. Geen tijd, er was nergens tijd. Meer dan drie seconden balbezit zat er niet in. Elk duel werd verloren. Het was niks. Na 28 minuten was het 2-0 en was Van Rooij eraf met een hoofdblessure. Een vernedering lag op de loer. Maar het liep anders…

Foto: Gerjan

Lees meer

Reageer via DTH Facebook of deel via social media of mail.

Zo zagen wij het: PEC Zwolle – NEC

Al vroeg in de wedstrijd was duidelijk dat NEC dit potje moest gaan winnen. Op elke positie heeft NEC een betere speler staan dan PEC Zwolle. En zo geschiedde, het werd 3-1 voor de mooiste club van de wereld.

Dat had, gezien het grote kwaliteitsverschil, toch meer voeten in de aarde dan nodig. NEC heerste grote delen van de wedstrijd maar zag PEC te vaak gevaarlijk worden. Tegelijkertijd waren er talloze kansrijke situaties waarin NEC verzuimde de trekker nog een paar keer over te halen. Met een nulletje over drie, vier, had de wedstrijd na een uurtje echt klaar kunnen zijn.

In vergelijking met de wedstrijd tegen Ajax stonden Hoedemakers en Tavsan in de basis, Schöne en Baas begonnen op de bank. Hoewel het met de veel genoemde sleet bij Schöne wel meevalt, is het goed om te zien dat Hoedemakers een prima alternatief is, met inderdaad meer loopvermogen, maar ook minder finesse dan Schöne. In de wat chaotische slotfase was Schöne bovendien nodig om de organisatie op orde te houden, hij is nog steeds van grote waarde voor dit elftal. Dat Baas het veld moest ruimen voor Tavsan was logisch na zijn sterke optreden tegen Ajax. Tavsan is terug en we hebben alles wat we mooi en lelijk aan ‘m vinden al weer gezien: zijn snelheid en passeeracties zijn geweldig, linksback Macnulty van PEC werd in de rust gewisseld, helemaal dol gespeeld. Maar hij heeft ook nog steeds weinig oog voor medespelers die er beter voorstaan dan hijzelf.

Lees meer

Reageer via DTH Facebook of deel via social media of mail.

Zo zagen wij het: AZ – NEC (deel 2)

Het uitspelen van het restant van AZ – NEC was in allerlei opzichten bijzonder.

Het was met zes seconden reguliere en vijf minuten blessuretijd, de kortste uitspeelwedstrijd ooit in de eredivisie. Ook bijzonder, maar liefst 237 NEC supporters wilden dat graag met eigen ogen zien. Bovendien was de reden voor dit restantje traumatisch: hoe blij zijn we allemaal niet, dat er gespeeld (en gewonnen) werd vóór Bas Dost en mét Bas Dost, thuis op de bank weliswaar maar hij is er nog?

Een aspect dat wat ondersneeuwde was het sportieve belang. De laatste driepunter was van 23 september tegen FC Utrecht! Daarna volgden vijf gelijke spelen en twee nederlagen. Degradatiestress, here we come. Gezien het onvermogen om de deur achterin op slot te gooien was er dus alle reden voor een vochtige bilnaad.

Lees meer

Reageer via DTH Facebook of deel via social media of mail.

Zo zagen wij het: FC Twente – NEC

Elf doelpunten voor en negen tegen, in de laatste drie wedstrijden. Het is illustratief voor onze kracht én onze zwakte. Aanvallend hebben we echt wat staan en zijn we veel beter dan vorig seizoen. Mattsson is een virtuoos ‘op tien’ en we hebben sterke spitsen met eerst Bas Dost en nu Koki Ogawa. Maar verdedigend is het naadje. Wat we er voor inschieten, krijgen we achter om de oren. Het zijn haast communicerende vaten. En ja, er zijn ook nog die andere probleempjes, de grote wisselvalligheid tussen en tijdens wedstrijden en de vreemde drang om voor de eigen goal te gaan hangen tegen onbeduidende tegenstanders, vooral thuis.

Hoe was dat tegen bijna-topploeg FC Twente? Meijer had voor de wedstrijd gezegd dat NEC in deze wedstrijd niks te verliezen had en dat gevoel leek bevrijdend voor de spelers. Na een slecht begin waarin er al bijna twee inlagen, durfde de ploeg nu wel hoog druk te zetten en lukte het om Twente in grote delen van de eerste helft aardig van het doel te houden. Het liet af en toe ook goed combinatievoetbal zien. Vlak voor de pauze viel toch de 1-0 voor FC Twente. Zoals zo vaak dit seizoen brak de tegenstander weer veel te makkelijk door op de flank (de linker dit keer), en stond er weer iemand ontzettend vrij in de zestien. Dat het schot van drie meter afstand door de benen van Cillessen glipte zag er lullig uit, was ook niet top gekeept, maar laten we vooral niet vergeten wat er aan vooraf ging hè. Ook de ander twee Twente-doelpunten werden gemaakt door spelers die alle ruimte hadden om van een paar meter afstand eens lekker op onze goal te bladderen.

Hoe komt dit nou? Tja, dat is lastig vast te stellen. Het is een combinatie van backs die er niet kort genoeg op zitten, middenvelders die hun mannetje laten lopen, centrale verdedigers die dekkingsfouten maken en niet durven in te stappen.

Te gemakkelijk gaat het beschuldigende vingertje richting Bram Nuytinck. Hij maakt fouten en is (nog) niet de scherpe Serie A-verdediger waar we op hoopten, maar hij haalde gisteren ook veel weg en staat positioneel dan juist wel goed. Nuytinck had het een paar keer flink aan de stok met Ross. Benieuwd waar dat dan over gaat. Het zou interessant zijn om eens van Nuytinck te horen hoe hij tegen de defensieve problemen aankijkt.

Tot zover het defensieve geschutter. Aanvallend was er namelijk veel te genieten. Meijer verraste op twee posities met de opstelling. Schöne had een basisplaats en niet Hoedemakers en in plaats van Olden Larsen speelde Youri Baas op de linkervleugel. Gaandeweg de wedstrijd bleken het allebei goede keuzes. Schöne is defensief dan wel minder dan Hoedemakers, maar hij speelde echt sterk in balbezit. En Baas moest dan wel de defensie versterken, maar ook hij liet offensief hele goede dingen zien.

En zo komen we bij de twee hoogtepunten van de avond. Nadat Ross kort na rust op een wat gelukkige manier uit een corner de 1-1 binnen had ge-oord, waren we getuige van de werkelijk schitterende 1-2. Een flitsende aanval met in de hoofdrollen Mattsson en Baas, over meerdere schijven met één keer raken en een hakje, werd afgerond door Bart van Rooij. Niet veel later, na goed doorzetten van Schöne, gaf Mattsson een fantastische steekpass op de diep sprintende Baas, die met een stiftje afrondde, 1-3. Om je vingers bij af te likken.

Er is net iets heel moois gebeurd. Foto: Patrick.

Dat na al dit moois de broodnodige drie punten toch niet werden binnengehaald was bijzonder zuur maar, met onze verdedigende problemen, ook niet onverwacht.

Lees meer

Reageer via DTH Facebook of deel via social media of mail.