Dansen door de huiskamer zat er niet in na Excelsior-NEC. Blij zijn met zakelijke overwinningen is nog wat nieuw voor mij als NEC-supporter. De rood-groen-zwarte vlag hang ik vooralsnog alleen op matchdays uit. Continu vlaggen tot het einde van het seizoen voelt nog als de goden verzoeken.
Dat NEC tegenwoordig zwemt in de internationals zet de club mooi op de kaart. Dat al die internationale verplichtingen geen verklaring zijn voor de matige start tegen Excelsior bewees Noé Lebretton die op Kralingen één van onze beste spelers was.
The day after NEC-Heerenveen na een niet beste wedstrijd van de onzen zat dansen er ook al niet in. Niet voor het eerst in wat een wonderseizoen kan worden, zag ik in de Bloedkuul, tegen de Friezen zelfgenoegzaamheid en arrogantie aan de bal bij NEC. En sowieso weer een véél te laag tempo in een groot deel van de 1ste helft. In Rotterdam idem dito qua tempo. Zoals al seizoenen lang, is er vaak een gebrek aan scherpte tegen gelijkwaardige of mindere ploegen. Dat is knap irritant.
Peter Bosz nam manmoedig de volle verantwoordelijkheid voor het feit dat ook topteam PSV niet scherp was, nadat de Eindhovenaren tegen Telstar op hun bek gingen. Een gebrek aan scherpte is de eerste verantwoordelijkheid van individuele spelers zelf, niet van de coach. En ontbreekt het er aan dan is het aan de leiders in het team. Beter nog dan trekt het hele collectief de dwalende spelers bij de les. Daar heb ik tegen Heerenveen en Excelsior te weinig van gezien.
Voetbaladagium
Na de historische prestatie van formaat bij PSV uit was het minder de laatste 2 wedstrijden. Dat terwijl de concurrentie niet slaapt: AZ en Twente zitten in een goede flow. Na 29 wedstrijden en 4 bekerwedstrijden in dit unieke seizoen 2025/26 slaagt de ploeg er (nog??) niet in de wisselvalligheid van zich af te schudden. Dat wordt toch echt tijd met nog 6 (!) finales te gaan.
Dick Schreuder blijkt een geschenk als trainer/coach. Hier nu niet de zoveelste lofzang op Dickie-Takka. Zijn lof zingen doen we tot in de lengte der dagen, zoals het eruit nu uitziet. Dick wijst keer op keer op het belang van de volgende wedstrijd, ongeacht het net behaalde resultaat. Hij zegt stap-voor-stap en de spelers zeggen hetzelfde. Half Nijmegen en omgeving heeft ooit de 4 Daagse gelopen, dus stap-voor-stap, is een automatisme. Veel trainers zeggen dit natuurlijk, het is een voetbaladagium. Dick zegt het om iedereen met de voeten aan de grond te houden. Hij wijst ook op het belang van het proces. En dát ziet er – met al zijn schommelingen – goed uit! De gewenste groei naar stabiliteit moeten de jongens nu tegen Feyenoord gaan bewijzen.
Laten we – de club zijn we met zijn allen – technische staf, de selectie(s), BVO, voetbalschool en de groeiende schare aan supporters, dat dan ook doen: de voeten aan de grond, het hoofd koel en het hart warm en vol vuur houden. We willen dansen, dus laten we durven te dromen.
Groeispurt
Terug naar andere tijden. Eind jaren ’70 was ik de enige NEC-supporter in Grave. In de 1ste helft van de jaren ’80 kon je de NEC-fans op mijn Nijmeegse middelbare school op de vingers van 1 hand tellen. Het woord merchandise kenden we in Nijmegen nog niet: er was nauwelijks iets te koop. Rood-groen-zwarte sjaals en truien werden door moeders en oma’s met de hand gebreid.
De club maakt de laatste jaren een fantastische groeispurt door. Niet alleen in de support: een strak uitverkochte Goffert, de volle uitvakken en fantastische doeken van Legio Noviomagum. Fanartikelenverkoop en horeca zijn core-business geworden. Groei is ook te zien in de maatschappelijke projecten en de aankoop van het stadion. In de geweldige scouting èn technisch management van de bovenste plank. Vooruitgang is geboekt – zoals het er tot dusverre uitziet – in een verantwoordelijke bedrijfsvoering, gericht op stapsgewijze verdere groei. Zulk verstandig beleid werd ook tijd overigens.
Als je je, zoals ik, wel eens verloren hebt gevoeld tussen een paar handenvol medesupporters in de betonnen bak, die de oude Goffert was, kun je je niet voorstellen wat NEC vandaag presteert en hoe het zich presenteert. Een ieder met nostalgie naar de oude Goffert is dat gegund trouwens, maar voor mij was De Nieuwe Goffert het begin van een ommekeer. Bij het koor nuilers dat al na een paar jaar begon te zeiken over ons prachtige, nieuwe stadion hoor ik zeker niet. Ik was ontroerd toen ik voor het eerst De Nieuwe Goffert binnenliep. Nu ben ik iedere keer nog steeds trots als ik de tribune oploop. Al mag die gracht nou wel eens verdwijnen. Die nuil wil ik wel even kwijt.
Samen
Dat half voetbalminnend Nederland in de seenuwe zat vanwege die paspoortaffaire was ook nog een ding. De reacties in de profvoetballerij waren tekenend voor hoe wereldvreemd voetbalboboos zijn, hoe verheven boven de alledaagse realiteit men zich voelt. Het is gewoon klunzerig geweest dat KNVB, de BVO’s en verantwoordelijke instanties niet opgelet hebben toen spelers andere nationaliteiten aannamen. Enfin, dit loopt alles met een sisser af.
Dan nog dit. Hoe we ons laten horen vanaf de tribunes doet ertoe. Dat weten we allemaal, maar ik schrijf het toch maar. En ja, de wisselwerking tussen fans en team doet ertoe. Laten wij als supporters niet afwachten op wat het team op het veld laat zien. Dat doen we meestal niet, dus dit doen we best goed. Zeker in uitwedstrijden. Al ken ik dat vooral van tv: NEC-fans laten zich altijd horen.
Thuis in De Goffert veranderde de sfeer wezenlijk ten positieve in het kampioensjaar KKD. Ondanks nog wat degradatiedrama’s daarna is de stemming in mijn beleving sindsdien veel beter, dan vóór dat seizoen vol records in de 1ste divisie. Ook deze verbeterde sfeer in het stadion maakt deel uit van het groeiproces van ons cluppie.
Mooi is dat de samen- en tegenzang tussen Goffert-tribune en Hazenkamp terugkwam van een tijdje weg geweest. Okay 2de nuil: dat zingen kan nog wel beter. Voor de jeugd van tegenwoordig: die samenzang ontstond in 2009 bij HSV uit, voor de UEFA-cup. Zo heette die toen nog, toch? Niet door NEC-supporters onderling, maar door tegenzang èn bijgevolg samenzang met de HSV-Kurve aan de overkant. Daar was het bepaald niet stil. Zo kan het dus ook.
Tot slot realiseer ik me de laatste weken tijdens momenten van bezinning, beschouwing en verwondering dat we dit wellicht nooit meer meemaken bij NEC. Dus kijk, luister, voel en geniet, met volle teugen. Het is nu al te mooi om waar te zijn. Het wordt nóg beter en oogverblindend veel mooier. Dat we nog nachtenlang mogen dansen.
Mark
À propos: laat ik niemand horen zeggen dat “wij als NEC zijnde wel eens succes kennen”. Alleen in de voetballerij lult men over zichzelf als zijnde zus of zo. Niet om aan te horen. Het is krom Nederlands. Dus hou daar nou eindelijk eens mee op.