Met nog maar een maand voor de boeg, is het de hoogste tijd om flink te gaan voorbeschouwen op de bekerfinale. De 6de voor NEC. In mijn geval wordt het de vierde. Wat weet ik nog op te diepen over de drie eerdere edities waar ik bij was? Okay, de Dennenappel is zilver, maar winnen we nu eindelijk goud in de Kuip?
1994 Feyenoord – NEC 2-1
Het waren de dagen dat een supporter nog probleemloos met de trein naar een gemiddelde voetbalwedstrijd kon. Sterker nog: je spoorde zelfs op je gemakje naar de bekerfinale. Ik was 22 en studeerde in Nijmegen, nou niet bepaald een scene waar je veel supporters tegenkwam. Ik kwam wel in De Goffert, maar niet eens elke wedstrijd. Het was nota bene een bevriende Willem II supporter die me overtuigde van de noodzaak naar De Goffert te gaan en die me overhaalde ook een kaartje te scoren. Op zijn beurt had hij weer veel contacten met Tilburgse Feyenoord supporters, die het leuk vonden voor de pot vast een stuk of honderd pintjes te gaan vatten in de kantine van… Varkenoord. De jeugdopleiding van Feyenoord dus, onder de rook van de Kuip.
Hoewel in cognito is dat voor een NEC-er toch niet echt een ontspannend ambiance om toe te leven naar zo’n finale. Het is lang geleden, maar ik herinner me dat ik hem behoorlijk zat te knijpen: zou ik op een of andere manier ontmaskerd worden en met pek en veren het supportershome uitgedragen worden? Waarschijnlijker is dat ik keihard zou zijn uitgelachen door de verzamelde Feyenoorders. Ik vond ‘t allemaal knap spannend.
De wedstrijd was in mijn herinnering al even heroïsch als mijn verblijf in het hol van de leeuw. NEC weerde zich als Eerste Divisionist kranig tegen het Feyenoord van Willem van Hanegem en maakte het na een 2-0 achterstand nog best spannend door de aansluitingstreffer te scoren in blessuretijd. Door het eeuwige talent Bennie Dekker. Dat John van Loen en Ruud Heus ook scoorden heb ik nagezocht. Ik zat in de tweede ring met lang niet zoveel NEC-ers als in latere edities. Ik kan me heugen dat ik het best een tamme boel vond daar. Beende Van Hanegem nog voor de prijsuitreiking niet de catacomben in met de mededeling: “Geef die bekert maar aan NEK.” Of maak ik het nu te mooi?
2000 NEC – Roda JC 0-2
Verreweg de meest traumatische bekerfinale die ik zag, was tegen Roda JC. Wat een deceptie was dat. NEC verkeerde in een periode dat voorzitter Hans van Delft nieuw élan wilde brengen en dat leidde tot een prachtige finaleplaats. Anders dan bij de editie tegen Feyenoord waanden we onszelf bepaald niet kansloos tegen Roda, hoewel in die dagen een aanmerkelijk minder noodlijdende club dan nu. Per automobiel ging het vanuit de hoofdstad waar ik sinds een tijdje was neergestreken richting Kuip. Ik was inmiddels fanatiek seizoenkaarthouder en schreeuwde al wekenlang mijn keel schor tegen alles wat ik aan Zuid-Limburgers kende, ongeacht of ze nu voor Roda, Fortuna of MVV waren: “Een ding is zeker! NEC wint de beker!”
Niet dus. Twee Roda-spelers haalden de trekker over. Bob Peeters al na 19 minuten, terwijl wij in de miezerregens zeikensnat stonden te worden op een of andere voor de gelegenheid in elkaar geflanste noodtribune achter het doel. En Erik van der Luer ronde het tegen het einde af. Ik weet nog dat we geen seconde meer geloofden in de gelijkmaker na die 1-0. En dat NEC volmaakt onmachtig was, maar misschien maak ik het erger dan het was. O ja, een vriend van me verloor nog zijn bril op de spekgladde stoeltjes. En zelf ging ik op mijn bek. Een ander stond met de tranen in de ogen. Dat kon er ook allemaal nog wel bij. Een finale om snel te vergeten.
2024 Feyenoord – NEC 1-0
Nee, dan de finale van twee jaar terug. Verreweg de leukste waar ik bij was en die het minste toelichting behoeft, want daar was vast iedereen bij. Zeker, we verloren door een goal van Paixão. Toch stak deze editie er met kop en schouders boven uit. Waarom? Ik denk vooral vanwege de sfeer voor en tijdens de pot. Hoewel de wedstrijd in 1994 minstens zo leuk was, herinner ik me niet dat onze supporters zo luid, duidelijk en dominant waren als in 2024.
Hoewel ik in ’94 in Nijmegen woonde en in 2024 allang niet meer, weet ik vrij zeker dat de laatste bekerfinale in 2024 veel en véél meer leefde in de stad. En echt niet alleen omdat er zoveel meer media-gedoe omheen was of omdat voetbal een grotere rol speelde in het leven van mensen dan in 1994 of 2000. Met zijn allen in een colonne van bussen naar zo’n wedstrijd toe, toegejuicht door mensen op bruggen en langs de weg is veel leuker dan individueel met de auto of trein. Het feestje vooraf met de Sjonnies en vette house, de prachtige spandoeken, de aanhoudende gimmick met Dans je de hele nacht met mij. Wat een feest dat we nu alweer op herhaling mogen!
Joris