Derdes stoan se noa seufenentwintig wedstrijje, jammer, feuls te loat eigeluk, nou joa, feur un hoop minse dan die ‘k gekent hep.
Ut sat un bietje ien de femielie, m’n bruur het d’r gespeult totdah s’n knie oan gurt gong, duirnoa trouw elluke wedstrijd bekeeke en ‘s moandags op de mert of bij ‘t kuirte ien’t kluphuus nog un keer of vijf deurgenoome, m’n foader was gewoon Nimweegenuir, moeder was gewoon trots op me bruur en had soefeul shirts en sokke motte wasse dah se rood, gruun en swert feur ooge sag.
Mien Oome Henk en tantes wuire “egte, die soate agter de kassa op de Goffert en duirnoa elleke wedstrijd wer op de tribune, die eene tante, tante Klaar hiete se, hebbe se heelemoal feuroan motte sette, die schupte mee met de speulers fan Enniesee, feuroan hadde de andere minse d’r gin last fan. Frouwevoetbal was nog nie uutgefonde anders hat se d’r besis bij geseete.
Eiges hè’k gin grote bijdroage magge leefere, ‘k ging wel kieke, muir nie so foak as de rest en fan ‘t soame met de jonges uut de Kuul ofer de hoag teruggooie fan Ajaxgasten sonder kuirtje krieg je oek gin erelidmoatschap.
Nee, mien makt ‘t nie soefeul uut of se nou derdes of letste stoan, maar die egte Ennieseejers ien de femmiele, se sien allemoal dood nou, die ha’k ‘t so gegund.
Ceeske