Archive for Columns

Column Mark: Een nieuwe jaargang, een nieuw geluid?

Het is weer zover. Na maanden van duimendraaien en navelstaren mag NEC eindelijk ‘voor het echie’ de grasmat op. Sterker nog, onze ploeg zal het seizoen zelfs aftrappen vanavond in de Goffert tegen PEC Zwolle.

Het mogen dan stille maanden zijn geweest op voetbalgebied, achter de schermen is het een ware wervelstorm bij onze club. De perikelen rondom het stadion duren maar voort. Ook de financiën zijn nog altijd uiterst zorgelijk en daarom moest het spelersbudget voor dit seizoen wederom worden teruggeschroefd. Danny Hoekman werd aangesteld als Technisch Directeur om dit beperkte budget zo effectief mogelijk te investeren. Daarbij werd uiteraard gerekend op hulp van Futuralis, maar het lijkt erop dat die samenwerking deze jaargang toch wat stroever verlopen is dan in voorgaande jaren.
Read more

Financieel stuntwerk

Dat was schrikken vorige week. Na de mooie seizoenstart met de eerste periodetitel als beloning, was daar opeens het nieuws dat NEC een gat van €1,5 miljoen heeft in de exploitatie voor dit seizoen. Het is zelfs zo erg dat de club de stadionhuur niet meer kan betalen.

NEC heeft nog niet inhoudelijk gereageerd en doet dat voorlopig misschien ook niet. Daarom deze korte samenvatting van de ontwikkelingen rond de begroting sinds de degradatie. Read more

Bezinning

De aanstaande wedstrijd tegen Go Ahead Eagles is weer een belangrijke voor onze club. Met hetzelfde goede spel van de laatste drie wedstrijden kan het een mooie dag worden, zeker als we winnen. Lange donkere maanden kunnen we op sportief gebied hopelijk achter ons laten. Iedereen mag daar terecht blij om zijn: de supporters, de NEC-leiding, de sponsors, de media, iedereen.

Maar in de periode dat onze club op sportief gebied de weg verder omhoog vond, beleefden we een absoluut dieptepunt. In onze Goffert zijn twee mensen zwaargewond geraakt door een bom… Read more

Column Joris: Samen uit, samen thuis

Ik heb lang haar, niet van de hippe soort. Het is me meer dan eens overkomen dat ik met vrienden of collega’s naar een foute tent ging en er niet in kwam. Normale mensen zeggen als iemand in hun gezelschap dat overkomt: zak maar in de stront met die toko van je, we gaan wel met zijn allen naar de buren. Marokkanen maken het elk weekend mee, het debat erover laait terecht met enige regelmaat op.

Read more

Column Joris: Goffertzicht

 

Goffertzicht. Zucht.

Zonder het zelf te weten ben ik twee weken terug tegen Ajax hartstikke solidair geweest met de jongens van café Goffertzicht. Ik wist van niets, maar de afspraak was om uit protest tegen de dreigende sluiting van het drinklokaal pas als de wedstrijd een minuut of wat bezig zou zijn de tribune op te komen. Bloedlink trouwens, tegen Ajax. Voor het zelfde geld sta je dan al met nul-twee achter. Omdat de pinten voor de wedstrijd nog zo lekker smaakten, was ik wat verlaat en liep ik met de demonstranten de in rookwolken gehulde tribune op.

Read more

Column Joris: Degradatiespook

De PR-pipo’s in Goffert zullen ervan gruwelen. Het is voorbarig. Het is een self fulfilling prophecy. Het kan allemaal nog goed komen (zie het doldwaze seizoen 2007 – 2008). Het is negatief denken. We zijn ‘pas’ negen wedstrijden bezig. De selectie is vernieuwd en moet nog op elkaar ingespeeld raken. Maar laten we wel wezen: het is nog niet eens half oktober en het gevreesde degradatiespook is na een kleine twintig jaar terug in het Goffertstadion.

In de jaren tachtig en negentig was de gehate kwelgeest, die van eredivisieclub naar eredivisieclub reist, kind aan huis in de oude Bloedkuul. Los van de overleefde nacompetities waar het gehate voetbalfantoom nog net op tijd het stadion uitgejaagd kon worden, sloeg hij in die periode niet minder dan drie keer genadeloos toe. Tranen, wanhoop, leeglopende selecties en tribunes en verhalen over het definitief verliezen van de aansluiting met de concurrentie / de Eredivisieclubs / Vitesse / de slag om goede spelers / de beschaving waren aan de orde van de dag.

Read more

Column Mark: Vicieuze cirkels vereisen doorbreking

Als de medewerkers van de toonaangevende Van Dale woordenboeken nog voorbeelden nodig hadden om het begrip ‘vicieuze cirkel’ te illustreren, dan zou een bezoekje aan de Goffert dezer dagen meer dan voldoende stof opleveren. Bij ons wordt er momenteel immers aardig wat negatief rond gespiraald. Om de diverse draaikolken te ontwarren en enig zicht te krijgen op de onderliggende chaos heb je bijna een doctoraal diploma Theoretische Natuurkunde nodig.

Financieel gezien zitten we al enige tijd in zwaar vaarwater. Enkele jaren geleden is een straffe sanering ingezet, onder nauw toeziend oog van de investeerders. Het doel: financieel gezond worden, wat simpel gezegd zoveel betekent als niet meer uitgeven dan je binnenkrijgt, en idealiter zonder transferinkomsten daarbij nodig te hebben om de boekhouding uit de rode cijfers te houden. Een nobel streven, en zeer dringend nodig ook, want onze club heeft al enkele malen angstig dicht langs de rand van de afgrond gewandeld. Voorheen konden we nog wel eens wat cruciale zaken verkopen, zoals het stadion. Maar nu we zelfs dingen als een ‘mondelinge toezegging tot het recht van aankoop van de Eendracht gronden tegen taxatieprijs’ (of iets in die geest) hebben verkocht, is ook het gebakken lucht bezit van NEC zo goed als verdwenen.

Read more

Column Joris: Het heilige vuur

Word ik oud?

Op zich wel, maar dat kan toch niet helemaal verklaren waarom ik na 15 jaar op en neer pendelen vanuit Amsterdam naar Nijmegen voor de ‘thuiswedstrijden’ van NEC er af en toe geen zin in heb. Dat overkwam me slechts zelden, het afgelopen anderhalf decennium. Maar dit seizoen bekruipt me af en toe het gevoel: “Waarom besteed ik, inclusief reis- en biertijd, bijna een hele dag aan een bezoek aan mijn cluppie?”

Op zich blijft het een gouden formule: met een paar gelijkgezinde hoofdstedelijke vrienden stappen we doorgaans ruim op tijd in de trein en zakken we, rustig van ons sixpackjes nippend, af naar het Zuidoosten. Zeker als het weekend is, zorgen we nog de kans te hebben de Nijmeegse kameraden te treffen in de kroeg, doorgaans café Maxim of de Kluizenaar, om de wedstrijd voor te beschouwen. Op het OV-fietsje (uitvinding van de eeuw) naar de Goffert, doorgaans precies op tijd om het fluitsignaal te missen.

Read more

Column Sjaak: De ideale schoonzonen

Het verhaal van het huidige NEC kon je vandaag in één moment vangen: De 0-2. Een zuivere handsbal zorgt voor een goal. Een enkele speler steekt een hand op en Babos spreidt zijn armen. Wat je verwacht is een compleet team dat kwaad en met een groot gevoel van onrechtvaardigheid verhaal komt halen. De in lichte paniek verkerende scheids gaat vervolgens naar de grens en hoopt ondertussen een seintje te krijgen van de vierde man die hem via het oortje uit deze hachelijke situatie weet te redden. Niks van dat bij NEC. Daar niets anders dan gelatenheid. Het hele elftal staat met het hoofd naar beneden passieloos een nieuwe domper te incasseren als een bokser die voor de tweede keer 10 tellen krijgt en toch al weet dat de wedstrijd over en uit is. Aan niets zie je dat er een team staat dat voor elkaar wil knokken. Niemand die verantwoordelijkheid neemt in het elftal. Zelfs supporters op de tribune voelen het los zand door hun vingers glippen.

Voetballend was het vandaag allemaal niet best, maar het is echt niet zo zwart-wit dat de spelers er opeens geen reet meer van kunnen. Het elftal van NEC kan heus wel voetballen. Natuurlijk is dit wat vreemd om te lezen na de zoveelste nederlaag en toch is het zo. Maar ze lijken gevangen in een systeem, dat niet even ingeruild kan worden voor iets anders als het een keer moet. Veel erger is nog dat als het dan even tegen zit, de mentale kwetsbaarheid van de hele selectie erg opvalt. De selectie bestaat uit ideale schoonzonen die goed hun taken kunnen uitvoeren die de ideale schoonzoon van het trainersgarde voor ze bedacht heeft. In het huidige NEC zit geen speler die de grijze middenmoot ontstijgt. Geen speler die de medespelers even keihard op hun plaats zet, geen speler die zwak spel weet te compenseren met een ijzersterke ‘over mijn lijk’ mentaliteit. Natuurlijk leven we in een andere tijd, maar wat verlang ik weer naar rokende dakdekkers die in het veld nooit verzaakten. Wat mis ik de beperkte spitsen die het bloed onder de nagels van de verdedigers haalden en ouderwets hun kont naar achteren gooiden om de bal bij zich te houden. Spelers die passen bij de volksclub. Noem ze karakterjongens, ratten of bikkels. Het zijn de spelers waarmee supporters zich kunnen identificeren en juist dat is bij een volksclub iets wat beleidsmakers niet moeten onderschatten.

Zie je het somber in, dan is de selectie van NEC niets meer dan een stel taakuitvoerders die voor het uitvoeren van die taken geld krijgen van de club. En als ze die taken goed uitvoeren, dan kunnen ze misschien die stap hogerop maken. Gezonde ambitie heet dat, met NEC als het bekende tussenstation. Maar hoeveel spelers van die selectie zijn nog oprecht trots om voor NEC te mogen spelen? Of voorzichtiger… hoeveel spelers passen echt bij volksclub NEC en zorgen voor die bekende wisselwerking? Een Gentenaar of Demouge is misschien weer het andere uiterste, maar Bjorn Vleminckx is een voorbeeld uit recentere tijden van een type speler die wel prima past bij de club. Het kan dus wel.

Ik ken maar weinig supporters die NEC fan zijn geworden door het oogstrelende voetbal, nee het gaat om de binding met de club en daar hoort (naast een hele hoop andere dingen) ook dat kunnen identificeren met spelers bij. Voor supporters is NEC vaak meer dan de elf op het veld en is het kopen van een seizoenkaart nooit een discussiepunt, maar voor de twijfelaars kan het net de stap zijn om geen seizoenkaart meer te nemen. Misschien zit het zuur van de wedstrijd nog wel in het bovenstaande stukje tekst, maar wanneer de scherpe kanten er wat af worden gehaald, hoop ik dat Carlos, Alex en de spelers het stuk hebben gelezen. Alleen al omdat ik mijn twijfelende buurman op de tribune ook volgend jaar in de Goffert wil zien.

Sjaak

Column Joris: Tunneltrekwerk

Op zich is er ruimschoots genoeg geschreven over het betere duw- en trekwerk in de spelerstunnel in de Kuip, afgelopen zondag. Tunneltrekwerk, zou de Telegraaf dat woord al geïntroduceerd hebben? Bekt best lekker eigenlijk, alhoewel wellicht ook wat ranzig. Op internet doen diverse filmpjes de ronde van soortgelijke taferelen bij andere clubs.

Pogoën en zooien

Op zich is er natuurlijk helemaal niks nieuws onder de zon. In allerlei geledingen van onze maatschappij vinden (bijna altijd) mannen het leuk in meer of minder gewelddadige mate tegen elkaar op te beuken. Punkers noemen dat pogoën, hardrockers spreken van moshen. Maar ook corpsballen kennen hun eigen variant, waarbij er hard aan elkaars revers getrokken mag worden: het zogenaamde zooien of brassen. IJshockey, rugby en American Football zijn gelegaliseerde vormen van dit bavianengedrag, waarbij de laatste sport qua hoffelijke omgangsvormen paradoxaal genoeg nauwelijks onderdoet voor cricket of biljarten.

Read more