Hoewel we van de resultaten van onze club de laatste tijd niet echt vrolijk zijn geworden, en ook het weer ons nog niet met het hoofd in de wolken laat lopen, begint dit weekend toch met een lichtpuntje. Wat zeggen we? Een baken van licht dat gloort aan de einder. Want na jaren van kommer en kwel op shirtgebied, met trieste dieptepunten als het blauwe trainingsshirt (zonder logo en sponsor voor 15 euro te koop, met bedrukking ineens 5 keer over de kop) waar Jako ons in uitwedstrijden mee tooide of hooguit stabiele pasjes op de plaats waar het om het thuisshirt ging, hebben we eindelijk weer dat ouderwetse ‘hebben, hebben, hebben’-gevoel. Voor de balkenshirtenthousiastelingen onder ons moeten we de verwachtingen meteen temperen, maar eerlijk is eerlijk, het uitshirt dat vandaag is gepresenteerd, is toch wel zo’n beetje the next best thing. Geen kwaad woord over het thuisshirt trouwens (afgezien van het blijvende pleidooi voor het balkenshirt), want met het wapen en de skyline van Nijmegen op voor- en achterkant en ‘Al mot ik kruupe’ in de kraag geborduurd mag dat er ook zijn, maar van het historische uitshirt, geïnspireerd op het eerste wedstrijdshirt van onze club, krijgen we pas echt de neiging om door de regen op sokken naar de fanshop te rennen. Chapeau! Voor de supporters die hebben meegedacht, maar toch vooral voor NEC dat eindelijk door lijkt te hebben hoe je tot een gave outfit komt!
In een opiniestuk op onze site van deze week was te lezen dat een supporter erg boos was en Carlos Aalbers voor passant uit maakte. Onze technisch directeur werd terecht boos, want je kunt Carlos een hoop verwijten, maar iemand die al 35 jaar bij de club loopt kun je natuurlijk niet een passant noemen.
Vandaag vond Carlos een bos bloemen en een excuusbrief van dezelfde supporter op zijn bureau. In de brief stond dat hij er spijt van had dat hij Carlos een passant noemde en dat zijn reactie puur op basis van verkeerde emoties was gemaakt. Hij gaf aan dat hij de frustraties over de teurstellende tweede seizoenshelft nooit zo had mogen uiten en wenstte Carlos een fijne vakantie. Helaas was Carlos zelf niet aanwezig, hij was hard aan het werk voor onze club, maar hopelijk staat huize Aalbers er vandaag toch wat fleuriger bij. Uitschelden is vaak makkelijk, maar je hebt als je weet dat je fout zat wel ballen nodig om je excuses te komen aanbieden. Klasse!
Dat het gisteren wederom kommer en kwel was bij NEC zal niemand ontgaan zijn. Het voetbal was waardeloos en trainer Alex Pastoor moest het ontgelden. Zowel de spelers als de trainer hebben geen verklaring meer voor de situatie. Hoe erg is dat! Voetbal is vaak ongrijpbaar. Gelukkig maar, anders zou het erg saai worden. Dat spelers in de rust fluitend naar de kleedkamer worden gedirigeerd is begrijpelijk. Waar ik meer moeite mee heb is de domheid en het zwart-wit kijken van sommige supporters.
Zelf zit ik in Vak 080. Een prima vak waar veel bekenden van mij zitten. Ik heb het er prima naar mijn zin, maar soms verbaast het mij van wat ik allemaal om mij heen hoor. “Foor is ineens een ‘kutspeler’ en V Eijden kan er ook geen ‘fuck’ meer van. En het hele ‘kankerbestuur’ moet oprotten en Pastoor moet de ‘tyfus’ krijgen.” Wat een niveau zeg! Even voor de duidelijkheid, het gaat mij om het niveau. Het is uiteraard niet de bedoeling dat we klapvee gaan worden en ons mondje dicht moeten houden.
Tja, ook wij weten het even helemaal niet meer, eerlijk gezegd. Je zou toch denken: de allerlaatste wedstrijd van het seizoen, thuis in de eigen Goffert, tegen een ploeg die zich vorige week pas veilig wist te spelen. Juist in zo’n wedstrijd, met een allerlaatste kans om de bittervieze smaak van de tweede seizoenshelft weg te spoelen, geef je toch nog één keer alles wat je hebt? Al is het maar om je voormalige aanvoerder en boegbeeld, Gábor Babos, een mooi afscheid te gunnen van onze club?
Nou, niet onze deze ploeg dus. Het is werkelijk waar om moedeloos van te worden. Binnen 7 minuten stond de 0-1 al op het bord na slap verdedigen achterin. De rest van de eerste helft is de moeite van het beschrijven niet waard. Foute passes, slappe inzetten, krachteloze tegenstootjes, we kennen het inmiddels allemaal wel. De rust was zowaar een verademing.
De laatste stemronde van de DTH Awards is voor “De Gouden Hond” (De beste speler van het seizoen 2010-2011)
De nominaties zijn:
Rens van Eijden
Rens sleepte vorig seizoen de “dubbel” in de wacht: hij werd door de club verkozen tot Man of the Season, maar belangrijker nog, hij won ook de Gouden Hond editie 2011-2012. Dit seizoen kunnen we wederom niet om Rens heen. Als leider en vormgever van onze defensie zorgde hij vooral in de eerste seizoenshelft voor de rust achterin. Ook in het buitenland bleven zijn kwaliteiten niet onopgemerkt en sinds de winterstop zijn er al sterke geruchten over voornamelijk Duitse interesse in onze defensieve sterkhouder. Het wordt dus afwachten of Rens na de zomer nog bij ons te bewonderen is. Zo ja, dan gaan we er alvast maar vanuit dat we ook volgend jaar weer een plekje zullen moeten inruimen voor hem in de nominatielijst.
Ryan Koolwijk
Ryan is de spil waar het positiespel van NEC op rust. Niet altijd de meest opvallende speler, maar je mist hem direct als hij er niet bij is. Met zijn balbehandeling, rust en overzicht zet hij op het middenveld de lijnen uit. Soms oogt het wat flegmatiek, maar als Koolwijk op dreef is dan kan NEC zeer fraaie staaltjes voetbal op de mat leggen. Dat hebben we vooral in de eerste seizoenshelft kunnen zien, toen we met goed positiespel brutaal het linkerrijtje binnen stormden. De laatste maanden zit de klad er helaas flink in bij NEC en dat heeft ook zijn uitwerking op het spel van Koolwijk niet gemist. Toch is NEC zonder Ryan nog steeds zichtbaar minder dan met Ryan, en blijft hij ook bij stilstaande situaties een gevaarlijk wapen. Daarnaast pikt hij als controlerende middenvelder ook nog wat broodnodige doelpuntjes mee, wat dit seizoen op zijn zachtst gezegd zeker geen overbodige luxe is.
Victor Pálsson
Het is tot dusverre geen onaardig debuutjaar gebleken voor Victor. Eerder sleepte hij al nominaties in de wacht voor Mooiste Hokkie en Gouden Puppy, maar ook voor de Gouden Hond kunnen we moeilijk om hem heen. Als grote onbekende gehuurd uit Amerika aan het begin van dit seizoen, bleek hij binnen enkele weken al een veel betere optie als verdedigende middenvelder dan de met veel tamtam binnengehaalde Evander Sno. Soms wat onbesuisd, maar altijd vol overgave, knokt en sleurt hij als gedienstige balveroveraar over het middenveld, waardoor de rest van de ploeg in staat wordt gesteld om het door Pastoor zo gewenste combinatievoetbal te kunnen spelen. Ook aanvallende impulsen zijn hem niet vreemd, zoals zijn fraaie doelpunt tegen PSV bewees. Hopelijk kunnen we nog lang genieten van Pálsson, aangezien hij deze winter een contract ondertekende tot 2016.
Je kunt nu je stem uitbrengen op een van de onderstaande keuzes. Je kunt ook nog altijd stemmen in de voorgaande Awards.
De zevende stemronde van de DTH Awards is voor “De Gouden Puppy” (De meest talentvolle selectiespeler onder de 23 jaar)
De nominaties zijn:
Victor Pálsson
Onze nieuwe IJslandse aanwinst, die eind vorige maand 22 werd, maakte in zijn eerste wedstrijden in het rood-zwart-groen nog bepaald geen geweldige indruk. Dat dit simpelweg een gewenningsperiode was bleek echter al snel. Een goede maand later zou geen enkele weldenkende NEC-supporter hem meer uit de basis houden. Pálsson bleek het type speler waar we in Nijmegen van houden: stylistisch geen grootse virtuoos, al houdt hij zich aardig staande – wat te denken van die prachtige goal tegen PSV! -, maar op het veld een harde werker die er vol in klapt en het gras opvreet. Kortom, een jongen die je broodnodig hebt om de rest van het team te kunnen laten voetballen. Bij tijd en wijle zat hij op het randje en soms zelfs er iets overheen, maar dat is een stukje ervaring dat ongetwijfeld met de jaren komt. En die jaren zitten in elk geval alvast goed, want tot onze grote vreugde verlengde NEC zijn contract in december tot de zomer van 2016. Een jongen waar we ook de komende jaren dus op kunnen bouwen. Meer van dit soort klasbakken graag!
Pavel Cmovs
Na een seizoen op het tweede niveau bij Veendam, beleefde Cmovs (22) vorig seizoen een prima debuutjaar, al moest hij in de pikorde nog wel Rens van Eijden voor zich dulden. Dit seizoen begon hij voortvarend en leek hij door het vertrek van Nuytinck de nieuwe man te worden naast Van Eijden, maar een gebroken arm die hij opliep in de wedstrijd tegen FC Groningen gooide al snel roet in het eten. Hij herstelde gelukkig sneller dan verwacht en keerde binnen een maand (!) al weer terug bij de selectie. Michel Breuer bleek in de tussentijd echter een zeer capabele vervanger en Cmovs vond zichzelf na zijn revalidatie ineens weer terug als tweede man achter sterkhouder Van Eijden. Toch laat Cmovs, op de momenten dat hij mag invallen of starten, zien dat hij een groot talent is en een jongen waar we nog veel plezier aan gaan beleven. Opbouwend kan het allemaal nog wel wat beter, maar als onwrikbare rots in de branding achterin zul je in Nederland weinig betere verdedigers vinden.
Navarone Foor
Vorig seizoen was Navarone nog de onbetwiste winnaar van deze trofee. En dat in zijn debuutjaar en met geduchte concurrenten als Nuytinck en Zeefuik. De inmiddels 21-jarige middenvelder kon zijn stormachtige ontwikkeling helaas niet doorzetten. Dit seizoen, ondanks flink wat speeltijd (zij het voornamelijk op de rechtervleugel in plaats van zijn favoriete stek achter de spits), werd niet de door velen verwachte doorbraak voor de Opheusdenaar. Waar stilletjes werd gehoopt dat we de vervanger voor Lasse Schöne al in eigen huis hadden, daar worstelde Foor met zijn vorm en misschien ook een beetje met het hoge verwachtingspatroon. Desalniettemin blijft Foor een van de grootste talenten die onze club heeft voortgebracht en bij vlagen liet hij ook dit seizoen zien wat hij in zijn mars heeft. Zijn geweldige overzicht en fluwelen balbehandeling staan inmiddels buiten kijf. Nu is het wachten op die volgende stap in zijn ontwikkeling. Foor voetbalt leuk mee, maar hij slaagt er nog niet in zijn stempel te drukken op wedstrijden via een beslissende assist of door zelf een goal te scoren. Wij houden echter goede hoop dat volgend seizoen alsnog het seizoen gaat worden voor de ‘Guns of Navarone’.
Je kunt nu je stem uitbrengen op een van de onderstaande keuzes. Je kunt ook nog altijd stemmen in de voorgaande Awards.
Aanstaande zondag zal Gabor zijn laatste wedstrijd spelen voor NEC. Na ruim 200 wedstrijden een vaste waarde te zijn geweest in de goal verlaat hij onze club om bij NAC als tweede doelman verder te gaan. Niet alleen in het veld was Gabor altijd een voorbeeldige prof, ook als hij even niet in de basis stond ging hij niet huilen in de media. Hij trainde gewoon hard om er weer te staan als het nodig was. Nooit vergeten we meer hoe hij in Roemenie de nul hield en ook zijn duik in het publiek na de overwinning tegen Vitesse vergeten we niet snel. Gabor bedankt voor alle mooie jaren, het ga je goed!
De zesde stemronde van de DTH Awards is voor de “Nagenieten” Award
(de mooiste NEC-gerelateerde herinnering van het afgelopen seizoen)
De nominaties zijn:
NEC-vistas 2-1
Uiteraard was de uitoverwinning van vorig seizoen niet te overtreffen. Wat is er immers mooier dan de aartrivaal te verslaan in de eigen glasbak? Dit seizoen was ons dat niet gegund, mede door een regen aan rode kaarten. Gelukkig kregen we wel het op een-na-beste cadeau van het seizoen: een thuisoverwinning op de Russische maffiabende uit arnep. Het was een van die zeer spaarzame wedstrijden dit seizoen in de Goffert die zowaar het aanzien waard waren. Sterker nog: er werd gevochten, er werd gebikkeld, en er werd gesleurd. Precies wat wij willen zien, en precies waar het vooral in de tweede seizoenshelft flink aan ontbroken heeft bij de selectie. Er was ook het nodige drama; nadat we in de eerste helft nalieten om een comfortabele voorsprong te nemen, werd het in de tweede helft nog flink billenknijpen toen de 1-1 op de teller kwam. In dat stadium was het wachten op de genadeklap, maar een ingreep van Pastoor bracht uitkomst: nieuwkomers Falkenburg en Boymans deden de wedstrijd kantelen in het voordeel van NEC, Boymans met een puike spitsengoal die hem ook meteen een nominatie voor het Mooiste Hokkie opleverde. Volgend seizoen graag weer zo!
Een Nijmeegse shirtsponsor
Het moge bekend zijn dat het financieel al enige tijd geen vetpot is bij NEC. Ook dit seizoen bleef een zo gehoopte grote hoofdsponsor voor de langere termijn uit. Toch was er op sponsorgebied alsnog een klein feestje te vieren. Met Scholten Awater hadden we immers voor het eerst sinds lange tijd weer een echte Nijmeegse sponsor op het shirt staan. In eerste instantie voor acht wedstrijden, maar in oktober werd het sponsorschap verlengd tot het einde van het seizoen. Een absolute verademing na financieel ongetwijfeld zeer welkome maar verder ietwat onaansprekende sponsors als Flynth met hun arnepse hoofdkantoor, of het ronduit genante Voorschotje.nl. Het blijft een triest gegeven dat het in de regio Nijmegen al jarenlang structureel ontbreekt aan echt grote bedrijven voor lange termijn sponsoring, maar met een aantal lokale toppers als Scholten Awater tezamen kunnen we hopelijk toch ook een heel eind komen. Dus graag meer van dit, Bart!
Twintig seizoenen Eredivisie
Als je medio jaren ’90 zou beweren dat NEC zou uitgroeien tot een gevestigde Eredivisieploeg, dan zou waarschijnlijk het gros van de Nijmeegse aanhang je keihard uitgelachen hebben. Wij waren immers de jojo-ploeg, heen en weer huppelend tussen de Eerste Divisie en het hoogste podium van voetballend Nederland. Toch gebeurde het op 20 april, zonder tamtam of trompetgeschal en zonder dat de meeste supporters het zich waarschijnlijk beseften, dat NEC een twintigste – ja, je leest het goed: TWINTIGSTE – seizoen in de Eredivisie in de wacht sleepte. En dat nota bene zonder zelf te spelen. Roda JC verloor die zaterdagavond namelijk en dat betekende dat er minimaal drie ploegen waren die ons op de ranglijst niet meer konden achterhalen. Het is voor de oudere fans onder ons toch een vreemde gewaarwording als je je beseft dat er momenteel een hele generatie opgroeit die niet beter weet dan dat NEC een stabiele Eredivisieclub is. NEC, een stabiele Eredivisieploeg! En toch mag je jezelf met recht zo noemen, als je al 19 jaar op het hoogste niveau acteert. Een prestatie van formaat, waar we best even bij stil mogen staan en van genieten. Laten we met zijn allen hopen dat we er nog eens twintig jaar aan vast kunnen knopen.
Je kunt nu je stem uitbrengen op een van de onderstaande keuzes. Je kunt ook nog altijd stemmen in de voorgaande Awards.
Na de dramatische reeks van de afgelopen maanden en de 5-2 afdroging door FC Twente van vorig weekend, was de vraag onder de supporters vooral: hoe zwaar zou het pak slaag zijn dat NEC vandaag zou krijgen van PSV? Het viel uiteindelijk gelukkig allemaal mee. Wat heet, met een beetje meer geluk hadden we hier zelfs de kop ‘NEC stunt tegen PSV’ kunnen neerpennen. Na een goede vijf kwartier voetbal stond er namelijk zowaar 2-2 op het scorebord. Uiteindelijk werd het in de slotfase alsnog 4-2, waardoor ook deze wedstrijd zoals verwacht puntloos afgesloten werd.
Loading ...
